I-263
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Rupovo brdo kod Milića, 27. maja 1995. godine.
KRATAK OPIS: Pripadnici muslimanske vojske tzv. BiH su iz zaštićene zone Srebrenice upali na područje Republike Srpske, gde su 27. maja napravili zasedu na makadamskom putu Rupovo brdo - Kupusna.
Kada je oko 17.15 časova naišao kamion marke "Mercedes", u kome su se nalazila petorica Srba-civila, koja su za svoje potrebe prevozila drva za ogrev, na licu mesta su ubijena sva petorica, i to:
1. Golić Ljubiša, od oca Vojina, rođen 1946. godine,
2. Petrović Milisav, od oca Stanka, rođen 1948. godine,
3. Nikolić Branko, od oca Drage, rođen 1950. godine,
4. Savić Miladin, od oca Radivoja, rođen 1957. godine, i
5. Mišić Miloš, od oca Mioša, rođen 1961. godine.
Na njih je iz neposredne blizine pucano iz vatrenog oružja, pa su lekari Doma zdravlja u Milićima konstatovali ustrelne i prostrelne rane. Na telu Mišić Miloša je konstatovana i rana na glavi, koja je nastala udarom tupim mehaničkim oruđem, a na lešu Savić Miladina ubodina u predelu leđa, što ukazuje na to da su ova dvojica usmrćena nakon prethodnog ranjavanja.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Orić Naser, komandant 28. divizije Armije tzv. BiH u Srebrenici,
2. Bećirović Ramiz, načelnik Štaba,
3. Bektić Nedžad, starešina Organa bezbednosti,
4. Mandžić Smajo, komandant 1. Podravske manevarske brigade.
DOKAZ: Dokumentacija Komiteta pod brojem 466/95.
I-264
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Na putu Vidoševac - Glina, 6-7. avgusta 1995. godine.
KRATAK OPIS: Svedokinja je, u koloni izbeglica, krenula sa svojom porodicom iz okoline Vojnića.
Kolona, koja se veoma sporo kretala, stigla je oko 02.00 časa noću, između 6. i 7. avgusta, u selo Vidoševac. Tu se kolona zaustavila. U susret su im, bežeći, dolazili civili koji su bili u konvoju ispred njih i panično uzvikivali: "Bežite! Bežite!". Saznala je da su kolonu napali pripadnici 5. muslimanskog korpusa, koji ubijaju civilno stanovništvo. Od poznanika I. D. je saznala da su mu hrvatske jedinice, prilikom napada, odvele ženu, snahu i unuka, dok je on sakriven u kukuruzu gledao kako ih Hrvati tuku i odvode sobom. Od tada ništa ne zna o njima.
Napustili su kola i pobegli u Topusko, a posle dva dana - 9. avgusta, pošto su dobili obaveštenje od predstavnika UNPROFOR-a da kolona može da nastavi put, krenuli su dalje. Svedokinja je na putu između Vidoševca i Gline, pored puta, videla veliki broj ostavljenih i prevrnutih traktora i prikolica, kao i napuštenih i onesposobljenih automobila. Svuda je bilo mnogo rasutih stvari, ali se leševi nisu videli.
Prema broju ostavljenih stvari i vozila, svedokinja procenjuje da je tu ubijeno oko 500 Srba, čiji su leševi u međuvremenu uklonjeni, da ih ne bi videli predstavnici UNPROFOR-a i drugi svedoci.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Pripadnici 1. gardijske brigade "Tigrovi" Hrvatske vojske,
2. pripadnici 2. gardijske brigade "Gromovi" Hrvatske vojske,
3. Dudaković Atif, komandant 5. muslimanskog korpusa i pripadnici ovog korpusa.
DOKAZ: 658/95-1
I-265
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Na putu Glina - Dvor, kod sela Trgovi, 8. avgusta 1995. godine.
KRATAK OPIS: Svedok koji ima 16 godina, nalazio se sa svojim mlađim bratom na školskom raspustu kod babe i dede koji su živeli kod Vrgin Mosta. Kada je 4. avgusta otpočeo napad Hrvatske vojske na Krajinu, pošao je sa najbližim rođacima na traktoru u izbeglištvo. Kolona je ispred Gline bila granatirana, a 8. avgusta, kada su se nalazili blizu Bosanskog Novog u selu Trgovi, kolona je ponovo bila napadnuta iz zasede.
Svedok je tom prilikom bio teško ranjen u ruku. Tada je ranjen i njegov drug V. S, dok je jedan mladić koji se nalazio u njihovoj neposrednoj blizini ubijen.
Civili u koloni su mu ukazali prvu pomoć na licu mesta, a tek kasnije je bio prebačen na lečenje u Beograd, u Vojno medicinsku akademiju.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Pripadnici 1. gardijske brigade "Tigrovi" Hrvatske vojske,
2. pripadnici 2. gardijske brigade "Gromovi" Hrvatske vojske,
3. Dudaković Atif, komandant 5. muslimanskog korpusa i pripadnici ovog korpusa.
DOKAZ: 668/95-2
I-266
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Čapljina, 1992-1993. godine.
KRATAK OPIS: U Čapljini su ubijeni sledeći Srbi:
Bekan Branko, od oca Dragutina, ubijen 7. juna 1992. godine na Muminovači - Domanovići,
Bulatović Rajko,
Bulut Danica, iz Tasovčića, Opština Čapljina, ubijena je u junu 1992. godine na šljunkari od strane Muminović Mirsada,
Vulić Milan, od oce Nikole, iz Gabele, Opština Čapljina i njegov otac,
Vulić Nikola, od oca Riste, iz Gabele, Opština Čapljina,
Golo Neđa, domaćica iz Gabele, Opština Čapljina, rođena 1931. godine u Čapljini, od oca Miloša, čiji leš je predat srpskim vlastima u avgustu 1993. godine, kada je obdukcijom konstatovan višestruki prelom rebara i grudne kosti nastao dejstvom tupine teškog zamahnutog oruđa.
Došen Stana, od oca Dušana, iz Tasovčića, Opština Čapljina, ubijena je u svojoj kući u junu 1992. godine,
Draško Cvija, rođena 1907. godine, iz Tasovčića, Opština Čapljina,
Elezović Nevenka, od oca Alekse, iz Čapljine, ubijena u svom stanu,
Elezović Slavojka, od oca Jova, iz Čapljine, ubijena od strane pripadnika HOS-a na Tripićima, na Kravici, i sahranjena na pravoslavnom groblju u Čapljini,
Ždralić Radoslavka, od oca Spasoja, iz sela Rečice, Opština Čapljina, ubijena je 8. juna 1992. godine kod kuće Muje Kohnića na Domanovićima,
Zurovac Milica, iz sela Grabovina, Opština Čapljina,
Ivković Boro, ubijen na Kravici,
Iljačić Vojko, od oca Lazara, rođen 1910. godine, iz Tasovčića, Opština Čapljina, ubio ga je pred benzinskom pumpom Muninović Mirsad,
Iljačić Drago, od oca Luke, iz sela Opličići, Opština Čapljina,
Iljačić Nevenka, iz sela Opličići, Opština Čapljina,
Misita Ilija, od oca Ilije, ubijen 7. juna 1992. godine na Muminovači - Domanovići,
Misita Milan, od oca Save, iz Tasovčića, Opština Čapljina,
Mitrović Predrag, od oca Ilije, iz Čapljine,
Mrkić Draginja, od oca Trifka, iz sela Rečice, Opština Čapljina, ubijena je 10. juna 1992. godine u svojoj kući, a potom spaljena,
Mrkić Zorka, od oca Miloša, rođena 1900. godine, iz sela Rečice, Opština Čapljina,
Nikolić Zoran, od oca Vukašina, iz Gabele, Opština Čapljina, ubili su ga pripadnici grupe Zdenka Jakića, a zatim ga bacili u Neretvu koja je izbacila njegov leš, koji je nakon toga sahranjen na pravoslavnom groblju u Čapljini,
Prelo Soka, od oca Danila, rođena 1910. godine, iz Tasovčića, Opština Čapljina,
Pudar Divna, rođena 1961. godine u Čapljini, od oca Ljube, iz Čapljine, koja je bila duševni bolesnik, ostala je u Čapljini, gde je nestala 7.06.1992. godine, a leš je predat vlastima Republike Srpske 29.08.1993. godine.
Reljić Vukašin, od oca Novice, ubijen 7. juna 1992. godine na Muminovači - Domanovići,
Reljić Đurđa, ubijena 7. juna 1992. godine na Muminovači - Domanovići,
Reljić Novica, ubijen 7. juna 1992. godine na Muminovači - Domanovići,
Tripić Draženko, od oca Sretena, iz Čapljine, i njegov otac,
Tripić Sreten, od oca Novice, iz Čapljine, koji su ubijeni na vodopadu Kravica,
Džonlaga Đorđe, od oca Novice, ubijen 7. juna 1992. godine na Muminovači - Domanovići,
Šakota Mileva, iz sela Rečice, Opština Čapljina,
Šakota Saveta, od oca Milana, rođena 1920. godine, iz sela Kozice, Opština Čapljina.
O Ćukteraš Simani, iz sela Klepci, Opština Čapljina, koja je ostala u selu Klepci, ne zna se ništa od 1992. godine.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Hrastić Miro, zvani "Caro" iz Ljubuškog, starešina policije HOS-a u Čapljini.
2. Muminagić (ili Muminović) Mirsad, od oca Naila, star oko 50 godina, zvani "Tadija" iz sela Struga kod Čapljine, šef policije HOS-a za civilna pitanja, pre rata bio taksista,
3. Jakić Zdenko, zvani "Pipa",
4. Boškailo Fikret,
5. Kudra Mirza i
6. Kudra zvani "Ugar".
DOKAZ: 454/95-14, 202/95, 907/95 i 353/95.
I-267
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Tasov čići, Opština Čapljina, sredinom 1992. godine.
KRATAK OPIS: Bračni par:
1. Kuzman Nikola i
2. Kuzman Dušanka, ugledni lakari - stomatolozi iz Tasovčića,
vratio se, posle otpuštanja iz logora u Dretlju, u svoj stan u Tasovčićima.
Pošto su saznali da su otpušteni iz Dretelja, u stan bračnog para Kuzman su noću došli: Veger Zlatko, Veger Joza i Sakač Edin, pa su ih odveli na Modrič, brdo iznad Tasovčića, gde su ih zaklali.
Sahranjeni su na groblju u Čapljini.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Veger Zlatko, od oca Ilije, ro đen 1965. godine u Čapljini, Hrvat, koji je pre rata radio kao fizički radnik u Fabrici keksa u Čapljini,
2. Veger Joza, od oca Ilije, star oko 30 godina, pre rata je bio konobar i
3. Sakač Edin, od oca Mehe, rođen 1959. godine u Čapljini, musliman, koji je pre rata radio kao bravar u "Energoinvestu" - sva trojica iz Tasovčića,
4. Jakić Zdenko, zvani "Pipa",
5. Nogolica Mile iz Čapljine,
6. Čepo iz Dretelja.
DOKAZ: 223/95, 254/94-14 i 202/95
NAPOMENA: Dopuna prijave II-055.
I-268
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Humilišani kod Mostara, 19-20. juna 1992. godine.
KRATAK OPIS: Pripadnici HVO su u ovom mestu ubili slede će Srbe:
1. Vukosav Duku, koji je ubijen metkom u čelo u svom vozilu marke "Opel-rekord",
2. Vukosav Slavka, koji je ubijen 19. juna uveče,
3. Bojanić Velimira,
4. Bojanić Milana,
5. Vukosav Žarka, od oca Duke, vlasnik kafića "Dugin Gaj" u Bijelom Polju - ubijen je u jednoj garaži u Humilišanima u kojoj je bilo zatvoreno šestoro Srba.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Petković Milivoje, zapovednik HVO u Mostaru,
2. Hadžiosmanović Ismet, predsednik SDA u Mostaru,
3. Vlašić Damjan, advokat, predsednik HDZ u Mostaru.
DOKAZ: 454/95-13.
I-269
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Konjic, oko 10. jula 1992. godine.
KRATAK OPIS: Grupa muslimanskih vojnika je odvela porodicu Golubović:
1. Golubović Đura, od oca Pere, rođenog 1953. godine, profesora geografije u Srednjoškolskom centru u Konjicu, koji je stanovao u naselju Prkan-Stari grad u Konjicu, njegovu suprugu
2. Golubović Vlastu, rođenog 1955. godine i njihovu decu
3. Golubović Petra, rođenog 1985. godine i
4. Golubović Pavla, rođenog 1987. godine.
Odvezli su ih prema selu Džajići. Đura je u toku vožnje uspeo da izbaci iz vozila svog starijeg sina Petra, koji je kasnije, sakriven, gledao kako muslimani ubijaju njegovog oca, majku i mlađeg brata.
Posle toga je Golubović Petar otrčao do punkta gde su se nalazili muslimani i ispričao im šta se desilo sa njegovim ocem, majkom i bratom. Ovi muslimani su ga zatim odveli do mesta ubistva i tu ubili i Petra.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Macić Miralem,
2. Novalić Enir,
3. Maksimović Mirza.
DOKAZ: 454/95-17 i 393/94
NAPOMENA: Dopuna prijave I-072.
I-270
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Mali Zvornik na teritoriji SRJ, 10.05.1995. godine.
KRATAK OPIS: Pripadnici Armije tzv. BiH su 10. maja oko 13.10 časova ispalili sa teritorije tzv. Bosne i Hercegovine granatu, koja je pala na Zvornik - naspram poligona za obuku vozača.
Tom prilikom je poginuo:
Radić Dragiša, od oca Sretena, rođen 1953. godine,
a povrede je zadobio Vidić Dimitrije, od oca Mitra, rođen 1922. godine.
Granata je verovatno ispaljena iz tenka, iz rejona sela Nezuh (Ravna Gora).
Istovremeno je ošte ćena i električna mreža u dužini od 50 m.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
Pripadnici Armije tzv. BiH.
DOKAZ: 437/95.
I-271
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Vučilovac, kod Brčkog, 12. decembra 1992. godine.
KRATAK OPIS: Selo Vu čilovac je bilo naseljeno srpskim stanovništvom, dok su okolna sela Kopanići i Vidovica bila naseljena mešovitim stanovništvom. Srbi koji su sredinom 1992. godine proterani iz ova dva sela, pobegli su u Vučilovac.
Pripadnici Hrvatske vojske su često - sve do 12. decembra 1992. godine, otvarali vatru na Vučilovac.
Tog dana pripadnici Hrvatske vojske su sa tri strane upali u selo Vučilovac i otpočeli sa paljenjem kuća i ubijanjem srpskog stanovništva koje su uspeli da uhvate.
Tom prilikom su ubijeni:
1. Arsenić Ignjatije, od oca Vlajka, rođen 1937. godine,
2. Arsenić Krsto, od oca Nika, rođen 1906. godine - od zadobijenih povreda umro u bolnici u Bijeljini nakon 3 dana,
3. Ignjić Goja, od oca Ante, rođena 1939. godine u Imotskom,
4. Kitić Pero, od oca Nikole, rođen 1953. godine,
5. Lukić Mićo, od oca Nikole, rođen 1946. godine,
6. Lukić Netka, od oca Nika, rođena 1928. godine, koja je bila slepa,
7. Lukić Ratko, od oca Petra, rođen 1964. godine,
8. Majstorović Ilija, od oca Steve, rođen 1937. godine,
9. Majstorović Milenko, od oca Nedeljka, rođen 22. februara 1971. godine u Vučilovcu - hrvatski vojnici su ga ubili u blizini njegove kuće, ispalivši u njega rafal iz automatskog oružja,
10. Majstorović Panto, od oca Stojana, rođen 12.06.1944. godine u Vučilovcu,
11. Margetić Marinko, od oca Petra, rođen 1942. godine u Vučilovcu - njegovo telo je prilikom razmene predato bez glave, sa jednim uhom,
12. Margetić Milan, od oca Lazara, rođen 1964. godine,
13. Mikić Slađan, od oca Staniše, rođen 1967. godine,
14. Mitrović Svetislav, od oca Dimitrija, rođen 1968. godine,
15. Mišić Joco, od oca Marka, rođen 1973. godine,
16. Nikolić Marko, od oca Stevana, rođen 30. novembra 1910. godine u Vučilovcu, koji je bio slep,
17. Nikolić Ruža, od oca Jova, rođena 1926. godine,
18. Ostojić Lazo, od oca Rista, rođen 1946. godine,
19. Ostojić Petar, rođen 1910. godine,
20. Petrović Božo, od oca Boža, rođen 1952. godine.
Ubijeno je ukupno 20 Srba, a njihovi leševi predati su srpskim vlastima 30. januara 1993. godine.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Vincentić Ivo.
DOKAZ: 617/95-37, 617/95-21, 617/95-23, 617/95-24, 679/95-1, 679/95-2, 679/95-3, 679/95-4, 679/95-6, 679/95-7, 679/95-11, 679/95-12, 679/95-16, 679/95-22, 679/95-28, 679/95-39 i 679/95-42.
I-272
VALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Donji Bukvik, 14. septembra 1992. godine.
KRATAK OPIS: Pripadnici 108. Br čanske brigade Armije tzv. BiH su 14. septembra 1992. godine izvršili napad na sela u mesnoj zajednici Bukvik. Tom prilikom se celokupno civilno stanovništvo dalo u bekstvo u šume. Međutim, jedan broj starijih stanovnikaje uhvaćen. Među njima su bile i snaha i zaova:
1. Brestovački Radojka, od oca Blagoja, rođena 28.07.1933. godine u Vučilovcu, i
2. Brestovački Milka, od oca Nikole, rođena 15.02.1943. godine u Donjem Bukviku.
Pre nego što su ih ubili, muslimanski vojnici su im naredili da dozivaju svoje muževe i da im kažu da će ih, ukoliko se ne predaju, ubiti. One su po nekoliko puta morale da ih pozivaju.
Kako se njihovi muževi nisu pojavili, u njih su ispalili rafal iz automatskog oružja i na taj način ih usmrtili.
Takođe je ubijen i:
3. Vidović Đoka.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Ramić Mustafa, od oca Jusufa, rođen 06.02.1942. godine u Brčkom, bio nastanjen u Brčkom u Ul. Safeta Travnjakića 10, pre rata bio predsednik Skupštine opštine Brčko, pripadnik vojne komande u 108. Brčanskoj brigadi HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH,
2. Pljakić Ramiz, od oca Hamdije, rođen 17.05.1958. godine, u selu Ugao, Opština Sjenica, bio nastanjen u Brčkom u Ul. Štrosmajerova bb, pre rata bio vojno lice, po činu poručnik, pripadnik vojne komande u 108. brigadi HVO Bosanske posavine u bivšoj BiH.
DOKAZ: 617/95-22 i 679/95-8
NAPOMENA: Dopuna prijave I-239
I-273
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Sarajevo, maj 1992. godine.
KRATAK OPIS: Milovanovi ć Nebojšu, koji je stanovao u Sarajevu, u Ulici Ognjena Price, ubio je iz pištolja njegov sused, musliman Sejo, zbog toga što ga je osumnjičio da pomoću svetlosne reklame, koja je bila na zgradi u kojoj je Milovanović stanovao, daje signale srpskim vojnicima na brdima oko Sarajeva.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Sejo, musliman, koji je pre rata bio muzi čar.
DOKAZ: 647/95
I-274
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Šibenik, krajem 1991. godine.
KRATAK OPIS: Posle pobede HDZ na izborima u Hrvatskoj, u Šibeniku je počeo strahovit progon Srba. Posebno je vršen pritisak na supružnike iz mešovitih brakova, pa su tako ubijene Srpkinje koje su bile u braku sa Hrvatima:
1. Zorcan Dušanka, čije je devojačko prezime bilo Njegić. Nju je krajem 1991. godine ubio suprug Zorcan Joso, zvani "Jule", Hrvat, pripadnik policije u Šibeniku, sa kojim je imala jedno dete. Porodica ubijene je ubeđena da ju je on namerno ubio, zato što je Srpkinja i zato što nije htela da promeni veru. Ovo ubistvo je prikazano kao nesrećan slučaj, odnosno da ju je muž slučajno ubio. Nakon toga je, umesto da odgovara za ubistvo, Joso bio unapređen za ličnog vozača komandanta policije u Šibeniku.
2. Bratić Milka, koja se kao devojka prezivala Todorović, Srpkinja iz Šibenika. Bila je udata za Hrvata Bratić Marka, sa kojim je imala jedno dete i koji ju je i ubio.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Zorcan Joso pripadnik policije u Šibeniku,
2. Bratić Marko, iz Šibenika.
DOKAZ: 716/94
I-275
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Maši ćka Šagovina, Opština Nova Gradiška, 19. i 20. decembar 1991. godine.
KRATAK OPIS: Hrvatske oru žane snage u čijem sastavu su bile 100. Zagrebačka brigada (takozvana "Studentska"), 121. Toplička brigada iz Nove Gradiške, 108. Brodska brigada iz Slavonskog Broda, kao i još neke samostalne brigade, iznenada su, rano izjutra, napale ovo srpsko selo, koje je bilo naseljeno skoro isključivo srpskim stanovništvom, na srpski praznik Svetog Nikolu 19. decembra 1991. godine. Tog ili sledećeg dana su ubijeni:
1. Milinković Anka, stara 88 godina,
2. Tubić Milenko, star preko 60 godina i njegova supruga,
3. Tubić Mlađenka, stara oko 65 godina - ubio ju je Kulić Stevan,
4. Mandić Gospava, stara oko 45 godina - ubio ju je Kulić Stevan,
5. Bakić (ili Bandić) Zora, stara 42 godine - ubio ju je Kulić Stevan,
6. Cindrić Predrag, star oko 20 godina,
7. Milanković Gligorije star oko 50-60 godina - Milankovića, koji je bio u uniformi TO, prvo su, nakon što se predao, tukli a zatim streljali i njegov leš odneli u njegovu kuću udaljenu oko 150 m i zapalili,
8. Milosavljević Tihomir, rođen 1971. godine - streljan nakon što se predao,
9. Milosavljević Dragan, star oko 23 godine, brat Milosavljević Tihomira,
10. Delić Jelenko, star oko 24 godine,
11. Mandić Milorad, star oko 40 godina,
12. Stojčević Milan, rođen 1962. godine - ubijen nakon što se, izašavši iz podruma kuće Rajka Stojčevića, predao,
13. Savanović Jovo, star 65 godina - ubijen sekirom po glavi,
14. Ožegović Mladen, star oko 22 godine,
15. Mandić Dragan, star oko 16 godina,
16. Sirovac Željko, star oko 43 godine,
17. Mandić Branko, rođen 1960. godine, pripadnik Teritorijalne odbrane - streljan nakon što, se izašavši iz podruma Rajka Stojčevića, predao,
18. Mioković Milorad, rođen 1957. godine - streljao ga je Zdravko Paritan nakon što se, izašavši iz podruma Rajka Stojčevića, predao,
19. Mandić Zorka, stara oko 55 godina,
20.Bošnjak Milorad - streljan nakon što se predao,
21. Borbelj Antun - streljan nakon što se predao,
22. Stojčević Milan - streljan nakon što se predao,
23. Miletić Branko - streljan nakon što se predao,
24. Borbelj Savka, stara oko 50 godina - ubili su je u podrumu u koji su ubacili bombu,
25. Ćirković Jovan - streljan nakon što se predao,
26. Durutović Dragoljub - streljan nakon što se predao,
27. Reljin Ljubomir - streljan nakon nakon što se predao,
28. Tubić Milenka, stara oko 55 godina - ubio ju je Kulić Stevan,
29. Marinković Velimir - nestao prilikom napada na ovo selo, pretpostavlja se da je ubijen.
Hrvatski vojnici su pokupili leševe ubijenih Srba, potovarili ih na zaprežna kola i odvezli ih u pravcu groblja, gde su oko 60 ubijenih Srba zakopali u masovnu grobnicu.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Bolić Ante, iz Nove Gradiške, koji je komandovao jednom od jedinica koje su napale selo, sada predsednik Opštine Nova Gradiška,
2. Topčić Rudolf iz Rešetara,
3. Butina Zvonko, koji je rođen u jedinoj hrvatskoj kući u Mašićkoj Šagovini, sada živi u Zagrebu,
4. Kulić Stevan, iz Cerničke Šagovine,
5. Kumić Dražen, iz Cerničke Šagovine,
6. Pecio Pera, iz Cerničke Šagovine,
7. Matošević, sin Branka i Anke, iz Cerničke Šagovine,
8. Paritan Zdravko, iz Cerničke Šagovine,
9. Klepić Ivan iz Nove Gradiške,
10. Bakonić Andra, živeo u Maloj kod Nove Gradiške,
11. Grgić Darko iz Cerničke Šagovine,
12. Škrobić, najmlađi sin Ante Škrobića iz Cerničke Šagovine.
DOKAZ: 628/95-9, 628/95-12, 618/95-3 i 40/94.
NAPOMENA: Dopuna prijave II-021.
I-276
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Selo Gre đani, Opština Okučani, kraj jula-početak avgusta 1991. godine.
KRATAK OPIS: Hrvatske oru žane snage su izvršile napad na ovo selo u kome su živeli isključivo Srbi. Tom prilikom su ubili sledeće Srbe:
1. Zjalić Sima,
2. Gljivica Rajko,
3. Gljivica Jovan,
4. Ćeser Milan i
5. Kužeta Ilija.
Sledeća lica su nestala i pretpostavlja se da su takođe ubijena:
e>6. Gaćeša Radojka,
7. Gaćeša Milka i
8. Miladinović Ostoja.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
Pripadnici hrvatskih oru žanih snaga.
DOKAZ: 618/95-4
I-277
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Selo Kološi ći, Opština Visoko, 20. juna 1992. godine, oko 14.30 časova.
KRATAK OPIS: Oko 20 muslimanskih vojnika, koji su nosili maskirne uniforme i čija su lica bila namazana maskirnim bojama, ušlo je u dvorište Vuković Uroša, gde su bili okupljeni članovi porodice Vuković, jedne od najuglednijih i najbogatijih u tom kraju. Pošto su ih poubijali iz vatrenog oružja, njihove leševe su natovarili na kamion i odvezli ih u Visoko. Tamo su posle pet dana zakopani na srpskom groblju u Visokom, ali nikom iz porodice nije bilo dozvoljeno da prisustvuje tom činu.
Ubijeni su sledeći članovi porodice Vuković:
1. Vuković Boško, rođen 1927. godine i njegova supruga,
2. Vuković Draginja, rođena 1924. godine i njihov sin,
3. Vuković Rajko, rođen 1948. godine i njihov unuk,
4. Vuković Miodrag, od oca Rajka, rođen 1970. godine,
kao i njihovi rođaci:
5. Vuković Zdravko, rođen 1946. godine i
6. Vuković Jelenko, rođen 1962. godine.
Svedok 806/95-34, član porodice Vuković, navodi:
"... Kada su 20. juna muslimani izvršili napad, bili smo svi uznemireni, ali smo računali da ćemo biti zaštićeni od komšija muslimana, a pre svega od veoma uticajne porodice Mušinbegović, čije su kuće bile udaljene od naših oko 50 m.
U vreme napada, Hasib i Jusuf Mušinbegović nisu bili u selu. U našoj kući je, prethodne noći, između 19. i 20. juna, prenoćila supruga Hasibova - Hisveta, zajedno sa svojom majkom Ćumrom i svoja tri sina. U našoj kući su ostali sve dok nije prestala pucnjava, negde do oko 14.00 časova. Posle toga su otišli svojoj kući na ručak, rekavši da će se ponovo vratiti.
I pre toga, a naročito od početka rata, dešavalo se da žene iz porodice Mušinbegović zajedno sa decom noćivaju u našoj kući - i to u novoj kući koja je bila opremljena, a u kojoj smo mi iz porodice Vuković povremeno spavali. Iz tih razloga nama nije bilo ništa neobično što su oni te noći došli da noće kod nas, jer su naši međusobni odnosi bili veoma bliski.
Po njihovom odlasku, moj otac je rekao da napojimo stoku, pa da ručamo, a zatim da idemo svi skupa u centar sela da vidimo šta ćemo dalje da radimo.
Supruga mi je u jednom trenutku rekla da dolazi oko 20 naoružanih muslimanskih vojnika, na čelu sa sinom našeg komšije Mustafe Mušinbegovića zvanog "Dičo". Zajedno s njim je išao i Izet Mušinbegović, koji je takođe bio naš komšija.
Mi smo se tada nalazili u podrumu iz koga nismo mogli videti šta se dešava, jer smo se spremali na ručak. Nakon kraćeg vremena se čuo glas moje majke koja je kukala, a nakon toga plač Miodraga, koji je zvao Milojka i Zdravka da dođu u dvorište. Odmah posle toga čuo sam brojne rafale iz automatskog oružja. Posle toga je nastala tišina.
Kada sam izašao u dvorište, video sam da moj otac, majka, brat, sinovac i rođaci leže pobijeni...".
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Mušinbegović Jusuf, pre rata major JNA, komandant Teritorijalne odbrane u Kaknju, koji je komandovao napadom na selo Kalotiće i njegov brat,
2. Mušinbegović Hasib, pre rata potpukovnik JNA, član Kriznog štaba Donje Moštre,
3. "Dičo" Mušinbegović, od oca Mustafe,
4. Mušinbegović Izet,
5. Omerbegović Adem,
6. Tarik, iz Kaknja,
7. Ramić Misret, zvani "Minđuša" iz Seoča, kod Visokog.
DOKAZ: 661/95-1, 661/95-2, 799/95-1, 799/95-2 i 806/95-34.
PRILOG: Umrlica.
I-278
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Blažuj kod Sarajeva, 28. avgusta 1995. godine.
KRATAK OPIS: Na jedan od najve ćih pravoslavnih praznika, Veliku Gospojinu, 28. avgusta 1995. godine u crkvi Svetog Save u Blažuju, bilo je zakazano venčanje Srbina Vlastimira Glavaša.
Sa mladencima je oko 12.00 časova došlo oko 50 svatova. Nakon završenog obreda venčanja u crkvi, koji je trajao oko pola časa, svatovi su izašli iz crkve. Kada su svatovi počeli da se nameštaju za fotografisanje ispred crkve, pripadnici tzv. Armije BiH su sa Igmana otpočeli minobacački napad. Vatru su otvarali sa položaja udaljenog oko 400 metara od crkve, odakle je postojala odlična preglednost prostora ispred crkve.
Granate su počele da padaju ispred crkve, gde se u to vreme okupilo oko 150 građana, kakav je običaj kada se obavlja venčanje. Ovom prilikom se skupilo čak i više ljudi, jer je toga dana bio i praznik.
Tada je jedno lice poginulo, dok su 52 lica ranjena. Među njima je bilo i devetoro dece i 19 žena.
Ranjen je i sveštenik Đorđe Ilić, koji se nalazio u crkvi, koja je tom prilikom oštećena.
Na 70 metara od crkve nalazi se porodilište, pored koga su takođe pale granate.
Ranjenima je ukazana pomoć u bolnici Živinice.
Istovremeno je oštećeno i 15 vozila, koja su se nalazila na parkingu ispred crkve.
Život je izgubila:
1. Vitomir Jadranka, rođena 1961. ili 1965. godine.
Teže ili lakše su ranjeni:
1. Andrić Sretko, rođen 1947. godine,
2. Bendžo Savka, rođena 1942. godine,
3. Berić Stevo, rođen 1969. godine,
4. Bjeloš Rade, rođen 1953. godine,
5. Borovina Tomislav, rođen 1935. godine,
6. Vejin Slobodan,
7. Vujičić Ljubica, rođena 1928. godine,
8. Glavaš Blagomir, rođen 1959. godine,
9. Glavaš Borislav, rođen 1969. godine,
10. Glavaš Vladimir, rođen 1981. godine,
11. Glavaš Ilija, rođen 1937. godine,
12. Glavaš Jovo, rođen 1988. godine,
13. Glavaš Nina, stara 18 meseci,
14. Glavaš Tihomir, rođen 1955. godine,
15. Despotović Pavle, rođen 1929. godine,
16. Drašković Ilija, rođen 1954. godine,
17. Đokić Tankosava, rođena 1939. godine,
18. Zečević Sofija, rođena 1949. godine,
19. Ilić Đorđe, rođen 1947. godine, sveštenik,
20. Ješić Nikola, rođen 1937. godine,
21. Kapetina Goran, rođen 1963. godine,
22. Kapetina Milka, rođena 1953. godine,
23. Kapetina Saša, rođen 1979. godine,
24. Karabatak Brana, rođena 1959. godine,
25. Kuvač Jelena,
26. Kuvač Miloš, rođen 1987. godine,
27. Kujača Jelisavka, rođena 1908. godine,
28. Kuljanin Milijana, rođena 1966. godine,
29. Kuljanin Siniša, rođen 1967. godine,
30. Lozić Slađana, rođena 1973. godine,
31. Lubura Mladenka, rođena 1966. godine,
32. Luketa Dobrivoje,
33. Marković Milovan,
34. Mijović Vojka, rođena 1947. godine,
35. Milidrag Vlado, rođen 1967. godine,
36. Milutinović Gospava, rođena 1926. godine,
37. Motika Tihomir, rođen 1979. godine,
38. Novaković Sanja, rođena 1988. godine,
39. Okuka Branisalav, rođen 1967. godine,
40. Ostojić Jakov, rođen 1930. godine,
41. Pejić Marko, rođen 1940. godine,
42. Perišić Nenad, rođen 1965. godine,
43. Prole Dušanka, rođena 1946. godine,
44. Pušara Vlastimir, 1953. godine,
45. Tešić Duško, rođen 1967. godine,
46. Todorović Milojka, rođena 1971. godine,
47. Tomić Dragana, rođena 1978. godine,
48. Topić Aleksandra, rođena 1980. godine,
49. Šaraba Predrag, rođen 1985. godine,
50. Šaraba Tatjana, rođena 1970. godine,
51. Šehovac Zoran, rođen 1973. godine,
52. Šinić Milorad, rođen 1936. godine.
Kada je istražni sudija Osnovnog suda u Ilidži izašao na lice mesta, oko 17.00 časova, zajedno sa predstavnikom UNPROFOR-a, kapetanom Kristijanom Gogenom, ponovo je došlo do granatiranja sa istog muslimanskog položaja na Igmanu, pa je uviđajna ekipa bila prinuđena da prekine svoj rad.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Pripadnici tzv. Armije BiH stacionirani na Igmanu.
DOKAZ: Spis Komiteta 686/95 u kome se nalazi zapisnik o uvi đaju, zapisnik o saslušanju 5 svedoka, kao i izveštaj o povređenima.
I-279
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Žirovac kod Dvora na Uni, 7. avgusta 1995. godine.
KRATAK OPIS: Svedok 680/95-18 navodi:
"... Kretao sam se u koloni izbeglica iz Vojni ća, na traktoru sa članovima svoje porodice, kada su na kolonu, oko 10.00 časova, ispred Žirovca, pripadnici Hrvatske vojske otvorili vatru iz pešadijskog oružja i minobacača. Tom prilikom su ubijeni:
Karbuk Rade iz sela Dunjaka, star 64 godine,
Novaković Dragić, star oko 70 godina i njegova supruga,
Novaković Nevenka, stara oko 70 godina i njihov sin,
Novaković Nikola iz Petrove poljane i njegova supruga,
Novaković Nedeljka, koja je bila pred porođajem, - svi su se nalazili u prikolici svog traktora...".
Svedokinja 715/95-1, stara 71 godinu, svedo či:
"... Živela sam u selu, u okolini Vrgin Mosta, do početka avgusta 1995. godine, kada se proneo glas da je došla Hrvatska vojska, koja sve pred sobom kolje i ubija.
Zbog toga sam sa svojom snahom i unučetom napustila kuću i na traktoru svoga suseda krenula u pravcu Gline.
Kada smo prošli Glinu, ispred sela Žirovac, sačekali su nas hrvatski vojnici koji su otpočeli sa ubijanjem Srba u izbegličkoj koloni. Palili su traktore u kojima su se Srbi kretali, klali ih i ubijali na licu mesta. Ja sam sa snahom i unučetom uspela da pobegnem u kukuruz. Sve one koji nisu uspeli da pobegnu, poubijali su.
Tada smo se vratili u Glinu. Kada je kolona sledećeg dana ponovo krenula iz Gline, opet su nas napali hrvatski vojnici, koji su počeli da ubijaju narod u koloni. Ja sam videla da je tom prilikom ubijen veliki broj Srba. Tako je poginuo veliki broj ljudi, žena, staraca i dece.
Videla sam kada su hrvatski vojnici pucali u mog suseda Simu Mraovića iz Golinja, koji je pao pod traktor. Pošto sam ovo videla bežeći ispred hrvatskih vojnika, ne znam šta je kasnije bilo sa njim...".
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
Pripadnici Hrvatske vojske.
DOKAZ: 680/95-18 i 715/95-1.
I-280
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Selo Ilid ža, Opština Sanski Most, 16-20. septembar 1995. godine.
KRATAK OPIS: Pripadnici muslimanske vojske su 16. septembra 1995. godine, u popodnevnim časovima, napali i osvojili selo Ilidža, koje su držali pod svojom okupacijom 4-5 dana, kada je selo uspela da oslobodi Vojska Republike Srpske.
U selu su ostali stari civili. Po oslobođenju sela, pronađena su sledeća ubijena lica:
1. Todorović Vid, od oca Stojana, rođen 1929. godine u Ilidži. Njegov leš je pronađen na oko 100 m od kuće. U predelu temena glave, pronađen je zabijen klin dužine 15 cm, a u predelu grudi imao je dve ubodne rane. Na lešu je nedostajao penis sa testisima, koji su bili odsečeni.
2. Bajić Rajko, konobar. Njegov leš je pronađen na livadi blizu kuće. Imao je prostrelne rane u predelu glave i ubodine u predelu grudi, najverovatnije od noža. I njemu je bio odsečen penis sa testisima i stavljen na grudi.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
Pripadnici muslimanske vojske.
DOKAZ: 818/95-19 i 818/95-20
I-281
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Okolina Sanskog Mosta, 10. oktobra 1995. godine.
KRATAK OPIS: Svedok 818/95-17 navodi:
"... Ja sam živela u Sanskom Mostu, gde sam i rođena.
Moj brat Todor Marjanović je 10. oktobra 1995. godine u popodnevnim časovima počeo da priprema traktor i prikolicu kako bi, zbog naleta muslimanske vojske, napustili grad. Na traktor je stavio našeg oca Mirka, koji je do sada imao tri moždana udara i staru majku koja je bila teško bolesna i kojoj je bio amputiran deo noge zbog šećerne bolesti.
Muslimanske jedinice koje su se približavale centru Sanskog Mosta, otvarale su strahovitu vatru po koloni izbeglica koja je napuštala grad.
Kolona izbeglica je bila veoma duga i sporo se kretala zbog zakrčenosti puta. Kada smo se mi na traktoru udaljili od centra Sanskog Mosta i stigli do mesta Poljak, u blizini škole "Vuk Karadžić", na kolonu su počele da padaju granate koje je ispaljivala muslimanska vojska. Jedna od tih granata je pala ispred traktora i ranila mog brata Todora Marjanovića, rođenog 1952. godine, od oca Mirka. Tada je smrtno pogođen i njegov sin
1. Marjanović Igor, rođen 1981. godine u Sanskom Mostu.
Tom prilikom je celom dužinom kolone, ispred nas i iza nas, palo više granata. Na svim tim mestima su ostali mrtvi civili, koji su bežali. Videla sam da je u putničkom automobilu, koji se kretao u neposrednoj blizini prikolice na kojoj sam bila ja, poginuo
2. sin Poparić Miće, star 17 godina.
Njegovo telo je ostalo na putu. Iz porodice Klekić, poginula je
3. supruga Klekić Žareta, stara oko 60 godina,
a njene kćerke su ranjene.
Ne mogu da se izjasnim koliko je bilo mrtvih, ali znam da su granate padale veoma često na kolonu u dužini od oko jednog kilometra...".
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
Pripadnici muslimanske vojske.
DOKAZ: 818/95-17
I-282
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Paulin Dvor kod Osijeka, 11. decembra 1991. godine.
KRATAK OPIS: U selu Paulin Dvor je pre rata bilo 65 doma ćinstava u kojima su u svim, osim u dva hrvatska domaćinstva, živele porodice srpske nacionalnosti.
Hrvatske oružane snage su 11. decembra 1991. godine upale u Paulin Dvor i ubile sledeće zatečene civile:
1. Vujnović (ili Vujinović) Darinku, rođenu 1934. godine,
2. Gavrić Jovu, rođenog 1936. godine,
3. Grubišić Boju, rođenu 1916. godine,
4. Jelić Anđu, rođenu 1953. godine,
5. Jelić Boška, rođenog 1942. godine,
6. Katić Bosiljku, rođenu 1939. godine,
7. Katić Dragu, rođenu 1919. godine,
8. Katić Mileta, rođenog 1933. godine,
9. Katić Mitra, rođenog 1909. godine,
10. Katić Petra, rođenog 1937. godine,
11. Labus Milana, rođenog 1940. godine,
12. Lapčević Milku, rođenu 1916. godine,
13. Medić Vukašina, rođenog 1929. godine,
14. Milović (ili Milojević) Milicu, rođenu 1933. godine,
15. Milovi ć (ili Milojević) Spasoja, rođenog 1933. godine,
16. Rodi ć Milenu, rođenu 1925. godine,
17. Sud žuković Božu, rođenog 1913. godine i njegovu suprugu,
18. Sud žuković Maricu (ili Mariju), rođenu 1914. godine.
Pored ovih 18 Srba ubijen je i
19. Kećkeš Karlo, Mađar, star oko 55 godina, rodom iz nekog mesta u Baranji, koji se zatekao u ovom selu.
Ovo ubistvo je izvršeno u kući Bukvić Andrije, koja je potom minirana i uništena.
Leševi ubijenih su iste noći potovareni u kamion i odvezeni u nepoznatom pravcu. Jedino je pronađen leš Darinke Vujnović, čije je telo bilo isečeno na komade. Ona je sahranjena u selu Trpinju.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Ivanković Nikola, zvani "Danguba", od oca Ivana i majke Ljubice - devojačko prezime Pehar, rođen 25.05.1959. godine u Osijeku, bio nastanjen na adresi: Vladislavci, Novo naselje 10,
2. Brat Ivanković Nikole, iz Vladislavaca,
3. Kečkeš Pavo, rođen 1957. godine, iz Vladislavaca,
4. Pereković (ili Perić) Ivo, star oko 35 godina, iz Vladislavaca,
5. Radić Josip, star oko 35 godina, iz Hrastina,
6. Radić Branko, star oko 53 godine, iz Hrastina
DOKAZ: 619/95-4 i 229/95.
NAPOMENA: Dopuna prijave I-019.
I-283
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Osijek, krajem decembra 1991. godine.
KRATAK OPIS: Pripadnici ZNG su 24. decembra 1991. godine, oko 24.00 časa, došli u stan
Stanar Milenka (rođenog 1948. godine), koji se nalazio u Neretvanskoj ulici br. 2 u Osijeku,
uhapsili ga i odveli iz stana.
Njegov leš je pronađen u prvoj polovini januara 1992. godine, na mestu zvanom Bair, pored železničke pruge. Leš je bio izmasakriran, a ruke vezane na leđima.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Kutleša Ante i
2. Buljan Milan, pripadnici ZNG iz Osijeka.
DOKAZ: 619/95-4
NAPOMENA: Dopuna prijave I-21.
I-284
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Zimča kod Visokog, 18. avgusta 1992. godine.
KRATAK OPIS: Stanovnici srpske nacionalnosti sela Zim če su pobegli pred muslimanskom ofanzivom. Jedan od malobrojnih koji su ostali, bio je Srbin
Ćulum Blagoje,
kome su trojica pripadnika muslimanskih snaga, Provalić, Ramić i Isaković, zatekavši ga samog u kući, prvo gurala košulju u usta, a zatim počela da bodu nožem po telu. Nakon toga su ga zaklali i njegovo telo odneli 500 m od kuće i bacili u reku Zimašnicu pored mlina. Kasnije je njegov leš pronađen i sahranjen na groblju u Golom Brdu.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Provalić Amir, od oca Seje iz Topuzovog Polja, Opština Visoko,
2. Ramić Niset, iz sela G. Seoča, Opština Visoko,
3. Isaković, iz sela Vratnice, Opština Visoko, svi pripadnici Teritorijalne odbrane u Visokom.
DOKAZ: 293/95-3 i 293/95-4
I-285
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Selo Šeti ći, Opština Zvornik, 8. oktobra 1992. godine.
KRATAK OPIS: Muslimanske oru žane snage pod komandom Hajrudina Hasanovića iz Šetića su, napavši ovo srpsko selo, u njemu zatekle samo nesposobne i nepokretne starije stanovnike, koje su odmah ubili. Ubijena su sledeća lica:
1. Pantić Mihajlo, rođen 1902. godine - ubijen sa tri metka, od kojih je jedan ispaljen iz neposredne blizine u glavu raznevši mu je,
2. Pantić Cvija, rođena 1907. godine - ubijena iz vatrenog oružja,
3. Pantić Desa, stara 65 godina - ubijena iz vatrenog oružja,
4. Pantić Sava, stara 72 godine - ubijena iz vatrenog oružja, a imala je i rane, nanete verovatno bajonetom, u predelu vrata i desne butine,
5. Pantić Ljubica, kći Cvije, rođena 1946. godine - ubijena iz vatrenog oružja,
6. Prelovac Cvija, iz Majevice, stara preko 60 godina - na njenom telu su nađeni tragovi paljenja vatrom,
7. Lukić Bosa, stara 65 godina - ubijena iz vatrenog oružja.
Leševi ovih lica su kasnije pronađeni i sahranjeni na groblju u Karkaju u Opštini Zvornik.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Hasanović Hajrudin, iz Šetića, komandant muslimanske jedinice,
2. Sinanović Ahmet, od oca Arifa, iz Šetića.
DOKAZ: 293/95-5, 293/95-6 i 49/95-8
I-286
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Vrnojevi ći, Opština Živinice, 1992-1993. godine.
KRATAK OPIS: Pripadnici muslimanskih oru žanih snaga su pod komandom Kamberovića povremeno upadali u ovo čisto srpsko selo. U takvim prilikama bi prvo prebijali sve Srbe koje bi zatekli u selu, a zatim bi prešli na ubijanja.
U kući Boškovića su u junu 1992. godine ubili:
1. Bošković Tomislava i
2. Ristić Dašu iz zaseoka Turnice.
Prethodno su obojica mučena. Boškoviću, koji je zaklan, prethodno je bilo izvađeno oko. To je učinjeno 21. ili 22. juna 1992. godine.
Pred kućom Zdravke Stevanović su u februaru 1993. godine streljani:
3. Jovanović Čeda,
4. Stevanović Lepojka i sin
5. Stevanović Zdravko.
Zbog toga je srpsko stanovništvo napustilo svoje selo i preko Konjuha pobeglo na teritoriju Republike Srpske. Muslimani su nakon toga opljačkali i spalili selo.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Kamberović Vahid, iz Šerića, komandant muslimanske jedinice,
2. Tulumović Refik, komandant jedinice Vojne policije,
3. Hadžić Nusret iz Dubrova, Opština Živinice,
4. Butković Azem iz Bašikovaca, Opština Živinice,
5. Bračaninović Nithad, od oca Sulje, iz Živinice.
DOKAZ: 293/95-11, 293/95-12 i 293/95-17
I-287
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Tuzla, 06.10.1993. godine.
KRATAK OPIS: Svedok, koji je star 73 godine, živeo je u zajednici sa suprugom
Jović Julijanom, od oca Đure, rođenom 1929. godine,
u zajedničkoj kući u Ulici Ludviga Pešića, u koju je 6. oktobra 1993. godine morao da primi na smeštaj u svoj stan pripadnike muslimanske vojske Mulasalihović Nerima i Mujkanović Hajrudina.
Oni su 9. oktobra 1993. godine, oko ponoći, upali u sobu Jovića koji su spavali, pa su njegovoj supruzi Julijani naneli telesne povrede od kojih je ona, ne dolazeći svesti, umrla u tuzlanskoj bolnici 22. oktobra 1993. godine.
Svedoka su tom prilikom takođe pretukli, nanevši mu teške telesne povrede, a zatim su opljačkali vredne stvari iz kuće.
Kada se osvestio, svedok je našao svoju suprugu bez svesti u kupatilu na podu sa zavrnutom pidžamom. Imala je rasekotinu između nogu i odsečenu dojku, što je ukazivalo na seksualne zloupotrebe. Pored toga, bili su joj odsečeni i delovi oba uva na kojima je imala minđuše.
Protiv izvršilaca je pokrenut krivični postupak pred Okružnim vojnim sudom u Tuzli u predmetu Ki. 774/93. Kada ga je saslušao, istražni sudija je insistirao da svedok d FACE="Courier New">âizjavu da nije zainteresovan za krivično gonjenje izvršilaca ubistva svoje supruge, kako bi mu bilo omogućeno da napusti Tuzlu, na šta je on bio primoran da pristane.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Mulasalihović Nerim iz Bijeljine i
2. Mujkanović Hajrudin iz Janje.
DOKAZ: 293/95-26
I-288
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Vitnica, zaseok Od žačina, Opština Zvornik, 20. juna 1992. godine.
KRATAK OPIS: Pripadnici muslimanskih oru žanih formacija su ovo selo prvi put napali 9. juna 1992. godine. Tada su zapalili dve kuće. Prilikom drugog napada, koji su izvršili 20. juna 1992. godine u ranim jutarnjim satima, ubili su u blizini njihovih kuća:
1. Tanacković Vasu, iz sela Vitinice,
2. Kostić Kostu, iz sela Vitinice, i
3. Kostić Cvijetka, iz sela Vitinice.
Iz zasede su ubili i putnike koji su vozilom pokušali da pobegnu iz sela:
4. Tanacković Smilju, rođenu 1944. godine,
5. Tanacković Joviku, rođenog 1955. godine, i
6-7. dvojicu muškarca iz sela Pilice, od kojih je jedan bio prethodno ranjen.
Muslimanski vojnici su prilikom ovog napada opljačkali i spalili selo.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
Muminović Šemso, iz Kovačevića.
DOKAZ: 293/95-27
I-289
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Mutnica, kod Zenice, 5. juna 1992. godine.
KRATAK OPIS: Prilikom napada pripadnika muslimanske Teritorijalne odbrane, koji je 5. juna izvršen na srpska sela u okolini Zenice, u selu Mutnica su ubijeni:
1. Lakić Slavko i
2. Karača Bogdan.
Nakon toga su im obojici zapalili štale.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Šišić Sirađ, koji je komandovao muslimanskim oružanim snagama,
2. Bončina Branko, komandant Teritorijalne odbrane Zenice.
DOKAZ: 293/95-28
I-290
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Vranojevi ći, Opština Živinice, 23. februara 1993. godine.
KRATAK OPIS: Na pravoslavni praznik Zadušnice, koji je posve ćen mrtvima, pripadnici muslimanskih oružanih snaga su u ovom selu ubili iz vatrenog oružja sledeća lica:
1. Stevanović Ljeposavu, rođenu 1933. godine i njenog sina,
2. Stevanović Zdravka, rođenog 1959. godine i
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Hodžić Fejzo, komandant muslimanske oružane jedinice iz sela Beširovića i pripadnici njegove jedinice.
DOKAZ: 293/95-32
I-291
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Selo Bukvica, Opština Gora žde, 25. maja 1992. godine.
KRATAK OPIS: U ovom selu, koje je udaljeno 25 km od Gora žda, a koje je pripadalo mesnoj zajednici Ilovača, bilo je 9 srpskih kuća.
Muslimani iz susednih sela su početkom maja 1992. godine počeli da prave barikade, što je izazvalo uznemirenost Srba. Zbog toga su svi mlađi stanovnici sela pobegli, a u selu su ostali samo stariji stanovnici.
Saslušani svedok je, verujući svojim susedima muslimanima koji su im govorili da nemaju čega da se boje, ostao sa svojom suprugom u selu.
Naoružani muslimani iz susednih sela su 25. maja oko 16.00 časova upali u ovo selo i tom prilikom ubili sve one koje su zatekli u selu. Tako su ubijeni:
1. Vukašinovi ć Grozda, od oca Vujadina, rođena 1937. godine,
2. Vukašinović Božana, od oca Đorđa, rođena 1926. godine,
3. Vukašinović Vukašin, od oca Pera, star oko 87 godina,
4. Vukašinović Veljko, od oca Dimitrija, star oko 73 godine, i njegova supruga:
5. Vukašinović Danica, od oca Boža, stara oko 64 godine,
6. Vukašinović Miloš, od oca Neđa, star oko 66 godina, i njegova supruga:
7. Vukašinović Jovanka, stara oko 62 godine i
8. Vukašinović Milorad, od oca Todora, star oko 74 godine.
Svedok je tada uspeo da pobegne iz sela, koje su nakon toga muslimanski vojnici opljačkali i spalili.
Od tada u ovom selu nema srpskog stanovništva.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Sin Agamović Sulejmana iz sela Krabariša, kod Goražda,
2. Odžić Murat, iz sela Trešnjice kod Goražda,
DOKAZ: 622/95
NAPOMENA: Dopuna prijave I-199.
I-292
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Višegrad, sredina aprila 1992. godine.
KRATAK OPIS: U Višegradu su muslimani u prole će 1992. godine počeli da proganjaju Srbe, koji su bili manjinsko stanovništvo.
Tako je Huso Kuspahić ubio:
Inđić Miću od oca Radovana, koji je radio kao sekretar Osnovne škole "Vuk Karadžić".
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Kuspahić Huso, koji je pre rata bio aktivni milicionar u Višegradu.
DOKAZ: 678/95-19.
I-293
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Na putu Štoborani-Go đenje, Opština Han Pijesak, oktobra 1993. godine.
KRATAK OPIS: Pripadnici tzv. Armije BiH, odnosno pripadnici njene vojne jedinice iz Žepe su sačekali u zasedi vozilo markeTAM-110, koje se kretalo putem Štoborani - Gođenje i tom prilikom ubili:
1. Mitrović Radenka i
2. Rubež Simu,
koji su se nalazili u ovom kamionu. Kamion su nakon toga opljačkali i zapalili.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Nuhanović Jusuf, od oca Sabrije, rođen 1942. godine u Brložniku, Opština Han Pijesak,
2. Nuhanović Smail, od oca Sarije, rođen 1963. godine u Priložniku,
3. Glušić Bekto, od oca Mehmeda, rođen 1957. godine u Plani, Opština Han Pijesak,
4. Gušić Tufo, od oca Ibrahima, rođen 1954. godine u Olovu,
5. Mehmedović Alija, od oca Mustafe, rođen 1968. godine u Urtićima, Opština Rogatica,
6. Čardaković Ramiz, od oca Rasima, rođen 1956. godine u Štoboranima,
7. Džebo Dževad, od oca Rahmana, rođen 1970. godine u Štoboranima, Opština Han Pijesak.
DOKAZ: 690/95
I-294
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Zaseok Dubice, selo Mislovo, Opština Rogatica, 29. jul 1994. godine.
KRATAK OPIS: Veljovi ć Stojan i njegov sin Veljović Milan su se 29. jula 1994. godine oko 08.30 časova nalazili na svojoj livadi zvanoj "Hadžin do", gde su kosili travu. Tada su se pojavili pripadnici terorističke diverzantske grupe muslimanske vojske iz Žepe, koji su na njih otvorili vatru iz pešadijskog oružja i tom prilikom su:
Veljović Stojana
pogodili u predelu glave nanevši mu povrede od kojih je na licu mesta umro, dok je njegov sin uspeo da se spasi bežanjem.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Šakić Kisadet, od oca Murata, rođen 1971. godine u Gođanima, Opština Han Pijesak,
2. Hodžić Hasan, od oca Hameda, rođen 1957. godine u Podžeplju, Opština Han Pijesak,
3. Džebo Dževad, od oca Rahmana, rođen 1970. godine u Štoboranima, Opština Han Pijesak,
4. Sejtiš Huso, rođen 1952. godine u Štoboranima, Opština Han Pijesak,
5. Čardaković Ramiz, od oca Rasima, rođen 1956. godine u selu Štoborani, Opština Han Pijesak,
6. Čardaković Safet, od oca Abida, rođen 1964. godine u Štoboranima, Opština Han Pijesak.
DOKAZ: 137/95-9 i 691/95.
I-295
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Brestova ča, Opština Han Pijesak, jula 1992. godine.
KRATAK OPIS: Pripadnici diverzantsko-teroristi čke grupe tzv. Armije BiH iz Žepe su naišli na civila:
Simić Borislava
koga su iz neposredne blizine usmrtili iz pešadijskog oružja, na udaljenosti od oko kilometar i po od njegove kuće na jednom proplanku.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Šakić Kisadet, od oca Murata, rođen 1971. godine u Gođanima, Opština Han Pijesak,
2. Hodžić Hasan, od oca Hameda, rođen 1957. godine u Podžeplju, Opština Han Pijesak,
3. Džebo Dževad, od oca Rahmana, rođen 1970. godine u Štoboranima, Opština Han Pijesak,
4. Sejtiš Huso, rođen 1952. godine u Štoboranima, Opština Han Pijesak,
5. Čardaković Ramiz, od oca Rasima, rođen 1956. godine u selu Štoborani, Opština Han Pijesak,
6. Čardaković Safet, od oca Abida, rođen 1964. godine u Štoboranima, Opština Han Pijesak.
DOKAZ: 691/95
I-296
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Jelovica, Opština Han Pijesak, avgusta 1992. godine.
KRATAK OPIS: Pripadnici diverzantsko-teroristi čke grupe u sastavu Žepskog odreda "4. juni" tzv. Armije BiH iz Žepe su u avgustu mesecu 1992. godine izvršili napad na selo Jelovice u Opštini Han Pijesak.
Tom prilikom su ubili sledeće civile srpske nacionalnosti:
1. Zgonjanin Mlađena, dok je
2. Kosorić Boban, koji je bio teško ranjen, posle nekoliko dana umro od zadobijenih povreda.
Po zauzimanju sela, selo su opljačkali, a potom su većinu kuća i drugih dobara zapalili.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Muratović Dževad, zvani "Ćiro", od oca Sarije, rođen 02.01.1963. godine u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,
2. Muratović Hamed, od oca Hasiba, rođen 14.11.1931. godine u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,
3. Omerspahić Agonja, od oca Age, rođen 24.05.1954. godine u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,
4. Lilić Selim, zvani "Skuco", od oca Hamida, rođen 28.01.1954. godine u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,
5. Lilić Nasko, od oca Nezira, rođen 16.01.1952. godine u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,
6. Lilić Sejđalija, od oca Abida, rođen 03.12.1959. godine, u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,
7. Muratović Ismet, zvani "Ismo", od oca Muradifa, rođen 01.05.1962. godine u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,
8. Šarić, od oca Murata, rođen 20.03.1971. godine, u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,
9. Ramiz, zvani "Zoran", od oca Rasima, rođen 1956. godine u selu Štoborani, Opština Han Pijesak,
10. Hasib, od oca Mehmeda, rođen 1956. godine u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,
11. Sead, zvani "Tamburica", od oca Himze,
12. Avdić Besim, zvani "Besko", rođen 1960. godine u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,
13. Lilić Hajrudin, rođen 1960. godine, u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,
14. Ismet, zvani "Crta", od oca Avdije,
15. Lilić Nedžad, rođen 1955. godine u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak,
16. Lilić Nijaz, od oca Abida, rođen 1962. godine u mestu Gođenje, Opština Han Pijesak.
DOKAZ: 692/95
I-297
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Selo Borovine, Opština Han Pijesak, 07. avgusta 1992.
KRATAK OPIS: Pripadnici diverzantsko-teroristi čke grupe odreda "4. juni" tzv. Armije BiH iz Žepe pod komandom Pavlić Avda su 7. avgusta 1992. godine izvršili napad na srpsko stanovništvo u selu Borovine.
Tom prilikom su lišili života sledeća tri člana porodice Borovina, koje su zaklali:
1. Borovina Marka i njegovog sina,
2. Borovina Slavka, koji je bio nepokretan,
3. Borovina Koviljku, staricu, majku Markovu.
Posle toga su zapalili više kuća, štala i plastova sena, pošto su prethodno opljačkali i odneli sve vredne stvari iz napuštenih srpskih kuća, iz kojih je stanovništvo, osim članova ubijene porodice koji su ostali zbog nepokretnog Slavka, ranije uspelo da pobegne.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Palić Avdo, komandant diverzantsko-terorističke grupe odreda "4. juli" tzv. Armije BiH,
2. Hasanović Fadil, od oca Saliha, rođen 22.07.1955. godine u mestu Krivače, Opština Han Pijesak,
3. Hasanović Ekrem, zvani "Kemo", od oca Mustafe, rođen 15.06.1961. godine u mestu Podžeplje, Opština Han Pijesak,
4. Gušić Bekto, od oca Muhameda, rođen 20.03.1957. godine u mestu Plane, Opština Han Pijesak,
5. Nuhanović Mustafa, od oca Rahmana, rođen 05.01.1970. godine u selu Brložnik, Opština Han Pijesak,
6. Džebo Dževad, zvani "Crni", od oca Rahmana, rođen 1970. godine u selu Stoborani, Opština Han Pijesak,
7. Kreštalica Alija, od oca Muja, rođen 1938. godine u selu Rijeke, Opština Han Pijesak,
8. Kreštalica Hamdija, od oca Saliha, rođen 1940. godine u selu Rijeke, Opština Han Pijesak,
9. Gušić Omer, zvani "Sremac", od oca Sarije, rođen 1946. godine u selu Rijeke, Opština Han Pijesak,
10. Gušić Meho, od oca Sarije, rođen 1949. godine u selu Rijeke, Opština Han Pijesak,
11. Gušić Avdija, od oca Muhameda, rođen 1953. godine u selu Plane, Opština Han Pijesak,
12. Hasanović Ćamil, od oca Lulfa rođen 1958. godine u selu Krivače, Opština Han Pijesak.
DOKAZ: 693/95
I-298
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Selo Rijeke, Opština Han Pijesak, maja 1992. godine.
KRATAK OPIS: Pripadnici diverzantsko-teroristi čke grupe tzv. Armije BiH iz Žepe su postavili zasedu na putu u selo Rijeke, na mestu zvanom Majdan. Kada se pojavilo putničko vozilo marke "Zastava" u kome su se nalazili
1. Krsmanović Gojko i
2. Jelkčić Mirko,
pucali su na njih iz vatrenog oružja i usmrtili ih. Nakon toga su vozilo opljačkali i zapalili.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Hasanović Ramiz, od oca Huseina, rođen 1965. godine u selu Krivače, Opština Han Pijesak,
2. Hasanović Selman, zvani "Zeleni", od oca Huseina, rođen 1967. godine u selu Krivače, Opština Han Pijesak,
3. Ivojević Abdulah, zvani "Dulo", od oca Emina, rođen 1967. godine u selu Podžeplje, Opština Han Pijesak,
4. Hodžić Hasan, zvani "Pitanac", od oca Hameda, rođen 1957. godine u selu Podžeplje, Opština Han Pijesak.
DOKAZ: 694/95
I-299
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Crna Rijeka, Opština Han Pijesak, juna 1992. godine.
KRATAK OPIS: Pripadnici diverzantsko-teroristi čke grupe tzv. Armije BiH iz Žepe su postavili zasedu na putu u selo Crna Rijeka. Kada je naišlo putničko vozilo marke "Golf" kojim je upravljao:
Zečević Ilija,
pucali su na njega i ubili ga. Zatim su oplja čkali stvari iz vozila i zapalili ga.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Hasanović Ramiz, od oca Huseina, rođen 1965. godine u selu Krivače, Opština Han Pijesak,
2. Hasanović Selman, zvani "Zeleni", od oca Huseina, rođen 1967. godine u selu Krivače, Opština Han Pijesak,
3. Ivojević Abdulah, zvani "Dulo", od oca Emina, rođen 1967. godine u selu Podžeplje, Opština Han Pijesak,
4. Hodžić Hasan, zvani "Pitanac", od oca Hameda, rođen 1957. godine u selu Podžeplje, Opština Han Pijesak.
DOKAZ: 694/95
I-300
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Sarajevo, avgust 1992 - oktobar 1993. godine.
KRATAK OPIS: Pripadnici 10. brdske brigade tzv. Armije BiH su u ovom periodu, prilikom racija, hvatali Srbe na sarajevskim ulicama i odvodili ih na Trebević na kopanje rovova. Srbi su se odatle retko vraćali.
Na Trebeviću se nalazila pećina Kazani u koju su muslimanski vojnici bacali tela pobijenih ili živih Srba, koje su usmrćivali i na taj način. Da bi uništili tela ubijenih Srba, koja su bacali u provaliju Kazani, muslimani su u nju ubacivali stare gume i palili ih.
Komandant ove jedinice je bio Mušan Topalović, koji je imao "elitnu četu". Ovoj jedinici je moglo da se pristupi samo sa "upisninom", a "upisnina" je bila odsečena srpska glava. Pripadnici ove jedinice su glave zaklanih Srba izlagali u Osnovnoj školi.
Pripadnici ove brigade su neke Srbe ubijali i na taj način što bi ih privezali za kamion i vukli ih sve dok ne izdahnu. Neke su, pak, ubijali na taj način što bi ih, vezivanjem za dva automobila koji bi krenuli u suprotnom smeru, raščerečili.
Pripadnici ove brigade su učestvovali i u snajperskom gađanju civila u srpskom delu Sarajeva. Jedan od snajperista je bio Čolak Refik, koji se javno hvalio da je lično od Alije Izetbegovića dobio na poklon snajper, koji mu je ovaj doneo iz Beča.
U posetu ovoj jedinici su dolazili lično Alija Izetbegović, Haris Silajdžić i Biserka Turković, sada ambasadorka BiH u Zagrebu.
Okružni vojni sud u Sarajevu je zbog ovih ubistava vodio postupak protiv pripadnika 10. brdske brigade i 24.12.1994. godine im izrekao neobično blage kazne - najstroža kazna je iznosila 6 godina zatvora. Međutim, posle svega godinu dana, pred novu 1996. godinu, svi osuđeni su bili amnestirani i pušteni na slobodu!
Pripadnici ove brigade su ubijali civile, prethodno ih protivzakonito zatvarali, mučili i sa njima nečovečno postupali, nanoseći im teške patnje i povrede.
Tako su, između ostalih, ubijeni i sledeći Srbi:
1. Vučurević Zoran,
2. Drašković Mileva - nju su zaklali Saferović Samir i Osmanović Suad i bacili telo u provaliju "Kazani",
3. Jovanović Duško - njega su noževima izmasakrirali pripadnici 10. brdske brigade i bacili u provaliju "Kazani",
4. Komljenac Marina, iz Sarajeva, Ulica Dragice Pravice 7/2 - nju je zaklao Čolak Refik, a njeno telo je takođe bačeno u provaliju "Kazani" i njen suprug,
5. Komljenac Radoslav, iz Sarajeva, Ulica Dragice Pravice 7/2 - njega je zaklao Selak Mevludin,
6. Lavljiv Vasilije - zaklao ga je Kubat Zijo, koji mu je odvojio glavu od tela, a telo gurnuo u provaliju "Kazani", i njegova supruga,
7. Lavljiv Ana - njoj je Osmanović Suad naredio da legne i da raširi noge a zatim joj je, dok joj je on gurao granu u polni organ, Tucaković Esad upaljačem palio stidne dlake i na kraju ju je zaklao Tucaković Esad, odvojio joj glavu od tela a telo bacio u provaliju,
8. Nikolić Ervin zvani "Eno" - njemu je Bejtić Samir zabio sablju kroz vrat, a potom su ga ostali udarali noževima po telu dok ga nisu izmasakrirali i Bejtić Samir mu odvojio glavu od tela i bacio telo u provaliju "Kazani",
9. Radosavljević Branislav - njemu je Topalović Mušan odsekao glavu, a potom je telo bačeno u provaliju "Kazani",
10. Šalipur Predrag, iz Sarajeva, Ul. Borisa Kidriča br. 3 - njega je zaklao Hodžić Nihad, a Hodžić Husein mu je nožem odvojio glavu od tela koje je potom bačeno u provaliju "Kazani" i njegova supruga,
11. Šalipur Katarina, iz Sarajeva, Ul. Borisa Kidriča br. 3 - njeno telo je bačeno u provaliju "Kazani", i
12. Šljivić Božidar.
Svedok 806/95-18 navodi:
"... Dok sam se nalazio u ćeliji broj 2 u Centralnom zatvoru u Sarajevu (april 1993 - septembar 1995. godine), u njoj su izvesno vreme boravili i bivši pripadnici oružanih jedinica Topalović Mušana, zvanog "Caco" i njegovog zamenika Delalić Ramiza zvanog "Ćelo 2" i to: Hatić Alen i Kapetanović Emir. U prostoriji za dnevni boravak sam razgovarao sa Kapetanović Samirom i Kulenović Harisom. Hatić je u zatvoru bio zbog krađe, Emir i Samir zbog oružane pljačke sa ubistvom neke dece, a Haris Kulenović kao saučesnik.
U razgovoru sa Hatićem i Kapetanovićem, oni su mi ispričali da su učestvovali u mnogim akcijama kao pripadnici navedene jedinice kojom prilikom su hvatali mnoge Srbe u Sarajevu, odvodili ih na kopanje rovova, kojom prilikom su, prema njihovim rečima mnogi Srbi ubijeni.
Njihovi leševi odvoženi su na mesto zvano "Kazani" iznad naselja Bistrik u Opštini Stari Grad. U ovu provaliju "Kazani" bacani su u slojevima i kako su objasnili prvo bi bacali 30-40 leševa, zatim preko njih živi kreč, a preko kreča jedan sloj zemlje i tako redom, tako da je po njihovim rečima bilo deset slojeva... ".
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Topalović Mušan, zvani "Caco", komandant "elitne čete" 10. brdske brigade,
2. Seferović Samir, zvani "Čeble", star oko 30 godina, pre rata radio u preduzeću "Neretva" u Sarajevu, komandant bataljona 10. brdske brigade, protiv njega vođen postupak zbog ubistva šestoro Srba,
3. Delalić Ramiz zvani "Ćelo 2", zamenik Mušana Topalovića,
4. Abduli Ramo,
5. Alibašić Asif, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije Bih,
6. Bejtić Samir, od oca Rama, rođen 14.01.1969. godine u Gračanici, nastanjen u Sarajevu, Ul. Džeka br. 36,
7. Gežo Osman, od oca Mustafe, rođen 13.12.1959. godine u Sarajevu, nastanjen u Sarajevu, Ul. Bostariči br. 26, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
8. Dorić Ekrem, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
9. Žiga Sabahudin, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
10. Kadić Sejo, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
11. Kapetanović Emir, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
12. Kapetanović Samir, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
13. Kubat Zijo, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
14. Kulenović Haris, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
15. Ljubović Samir, zvani "Mićo", pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
16. Numić Haris, od oca Nedžada, zvani "Hare", rođen 12.08.1964. godine u Sarajevu, nastanjen u Sarajevu, Ul. VI Proleterske brigade br. 3, pripadnik 10. brdske brigade,
17. Osmanović Suad, pripadnik 10. brdske brigade Armije tzv. BiH,
18. Raonić Esad,
19. Raonić Muhidin, od oca Osmana, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
20. Raonić Senad, zvani "Maskirni", pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
21. Raonić Fahrudin, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
22. Sadović Ismet, od oca Hamde, rođen 29.03.1964. godine u Bitoli, nastanjen u Sarajevu, Ul. 6. novembra br. 56, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
23. Selak Mevludin, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
24. Tadić Senad,
25. Tendžo Omer, zamenik komandira čete 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
26. Topalović Emir,
27. Topalović Džemo, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
28. Turčalo Meho, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
29. Tucaković Esad, zvani "Eso", komandir snajperske čete 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
30. Haračić Senad, od oca Fadila, rođen 20.06.1963. godine u Sarajevu, nastanjen u Sarajevu, Ul. Hriste Boteva br. 6, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
31. Hasić Esad, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
32. Hasić Senad, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
33. Hatić Alen, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
34. Hodžić Armin, od oca Seada, rođen 16.02.1973. godine u Sarajevu, nastanjen u Sarajevu, Ul. Mujkanovića br. 2-a, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
35. Hodžić Nihad, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
36. Hodžić Husein, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
37. Čolak Refik, pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH,
38. Školić Đurđica, od oca Đure, rođena 27.04.1951. godine u Kutini, nastanjena u Sarajevu, Ulica Alifakovac br.1/2, bila pripadnik 10. brdske brigade tzv. Armije BiH.
DOKAZ: 647/95 , 432/95, 806/95-18, 281/96-9 i 117/96.
I-301
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Tenja, kod Osijeka, i Osijek 1991. godine.
KRATAK OPIS: Kada je Hrvat Antun Gudelj 1. jula 1991. godine ubio Josipa Rajhl-Kira, načelnika policije u Osijeku i druga lica u Tenji, pripadnici policije iz Osijeka, među kojima je bio i Borovička Zvonko, došli su u stan svedoka i posle uviđaja mu oduzeli pištilj i lovačku pušku za koje je imao dozvolu. Zatim su mu saopštili da mora da napusti svoju kuću u Tenji i da više ne sme u nju da se vraća dok ne dobije odobrenje.
Svedok je nakon toga napustio Tenju, otišao u Osijek, gde su on i supruga bili zaposleni, i smestili se kod svog rođaka.
Kada je svedok krajem septembra 1991. godine prvi put uhapšen, zadržan je u jednoj podrumskoj prostoriji u bolnici gde je bio zaposlen. Optužili su ga da je "špijunirao" za bivšu JNA, pa su ga tom prilikom tukli. Hapšenje su izvršili na radnom mestu tako da su njegove kolege mogle da vide kako ga, sa uperenim automatima, sprovode. Svedok je na taj način kompromitovan, s obzirom na to da je u bolnici u kojoj je radio uživao ugled među zaposlenima.
U oktobru 1991. godine uhapšen je drugi put, takođe na radnom mestu. Tada su ga optuživali da je snajperista i da je pucao u hrvatske vojnike, što nije bilo tačno.
Svedoka su 7. decembra 1991. godine treći put uhapsila tri mladića u maskirnim uniformama u kući rođaka kod koga je privremeno stanovao. Kazali su mu da ga vode na "informativni razgovor" i odveli ga u Dubrovačku ulicu, u zgradu na kojoj se nalazila ogromna zastava HDZ. Uveli su ga u podrumske prostorije u kojima je svedok odmah uočio tragove krvi.
Postavili su mu samo jedno pitanje: "Ko su četnici koje poznaješ i koji su četnici sa kojima sarađuješ?". Pošto svedok nije znao odgovor, objašnjavajući da takve ne poznaje, ponovo su mu postavili isto pitanje i onda su počeli da ga tuku pendrekom i pištoljem. Tom prilikom su mu slomili nosnu kost i razbili lobanju iza desnog uva i naneli druge brojne povrede.
Kada su mu u jednom trenutku oduzeli novčanik, jedan od njih je rekao drugom da uništi dokumenta, jer ona svedoku više neće biti potrebna.
Svedok je bio tako pretučen da nije mogao da hoda pa su ga izneli iz te prostorije. Ruke su mu vezali selotejp-trakom na leđima, stavili mu hartiju u usta, a zatim i preko usta zalepili široku selotejp-traku. Ubacili su ga u vozilo marke "Audi 80" zelene boje i odvezli u deo grada koji se zove Tvrđa, na putu pored Bastiona. Na udaljenosti od oko 600-800 m od Bastiona, dovezli su se do obale Drave, gde su stali kod stepenica kojima se spušta do obale Drave.
Iz kola su ga izneli vozač i vojnik sa pištoljem, za koga je svedok kasnije saznao da se zove Jura Relatić, i poneli ga niz stepenice. Iza njih je išao onaj koga su nazivali "šef". Tu pored vode, Relatić je repetirao pištolj i iz neposredne blizine ispalio svedoku metak u glavu, pogodivši ga u levu stranu vilice. "Šef" ga je istovremeno gurnuo nogom u Dravu.
Kada se našao u vodi, pošto je bio samo ranjen, uspeo je da izbaci glavu na površinu vode. Tada je Relatić ispalio drugi metak u njega, koji ga je pogodio kroz otvorena usta u donji deo vilice. Nakon toga su se udaljili.
Svedok je, iako teško ranjen, uspeo nekako da se oslobodi selotejpa, dopliva do stepeništa i izađe na plato.
Kada je video da se isto vozilo, sa upaljenim svetlima, ponovo približava, sakrio se u jedan žbun. Vozilo se zaustavilo na istom mestu, pa su Relatić i još dvojica uniformisanih vojnika izneli iz vozila jednu osobu, koju je svedok pred upaljenim farovima prepoznao kao dr Milutina Kutlića, hirurga i onkologa iz Osijeka, koga je inače znao.
Relatić je pucao dr Kutliću u glavu i kada je njegovo telo omlitavilo, gurnuli su ga niz stepenice i on se otkotrljao u vodu. Potom su seli u automobil i otišli.
Uz najveće napore, povremeno gubeći svest, svedok je uspeo da dođe do "Kuginog" spomenika, gde je izgubio svest i osvestio se tek u osiječkoj bolnici gde mu je pružena medicinska pomoć. Tada je saznao da su ga neki prolaznici pronašli i odneli u bolnicu. Takođe je saznao da je te noći na isti način ubijeno 8 Srba u Osijeku, među kojima je bila i jedna žena. Mada sa trajnim posledicama po zdravlje, on je jedini uspeo da preživi.
Svedok je kasnije saznao da su izvršioci bili uhapšeni u Osijeku, ali da su ubrzo pušteni na slobodu.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Relatić Jura, od oca Marka, iz Nove Tenje,
2. Borovička Zvonko, pripadnik policije u Osijeku,
3. NN mladići u maskirnim uniformama.
DOKAZ: 619/95-1
I-302
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje civila
MESTO I VREME: Zagreb, 24. oktobra 1991. godine u 15.30 časova.
KRATAK OPIS: Vlaisavljevi ć Stevo, od oca Rada, rođen 1952. godine u Dabru, Otočac, radio je na benzinskoj pumpiINE u Velikoj Mlaci kod Velike Gorice. Kao Srbin je bio izložen čestim pretnjama i zahtevima da se seli u Srbiju. Međutim, on nije hteo da se odseli jer je verovao da će to proći.
Dok se 24. oktobra nalazio na svom radnom mestu na benzinskoj pumpi, prišao mu je visok i proćelav muškarac u maskirnoj uniformi, za koga je njegova supruga kasnije saznala da se zove Beus Branko, i usmrtio ga ispaljivanjem celog šaržera iz pištolja.
Trojica naoružanih ljudi u uniformama su noć uoči ubistva tražila pok Vlaisavljevića kod kuće, ali ga nisu pronašla jer je bio odsutan.
U stan u vlasništvu Vlaisavljevića se posle ubistva uselio pripadnik hrvatske garde, protiv koga je porodica bezuspešno vodila postupak kod suda u Zagrebu.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
Beus Branko, rodom iz Kijeva kod Knina, koji je radio na Žitnjaku.
DOKAZ: 618/94.
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika
MESTO I VREME: Mostar, logor Vojne policije HVO na Mašinskom fakultetu, 20. juna 1992. godine.
KRATAK OPIS: Svedok je sa grupom ratnih zarobljenika doveden u amfiteatar Mašinskog fakulteta u Mostaru.
Pripadnici Vojne policije HVO su odmah po čeli da ih tuku. Udarali su ih čizmama, palicama, rukama i čime god su stigli, po svim delovima tela.
Kasnije su ih skinuli potpuno gole i nastavili tako da ih tuku, ne birajući po kom delu tela će da udaraju. Mada je među onima koji su ih tukli, većina bila u maskirnim uniformama, bilo je i civila.
Tom prilikom su tukli:
Kovač Ranka, od oca Save, iz mesta Zovi Do kod Nevesinja - zarobljen kao pripadnik Vojske Republike Srpske - od zadobijenih povreda je izgubio svest, krkljao je, gušio se, te je isto veče odveden u bolnicu, iz koje se više nije vratio.
Na pitanje šta je bilo s njim, zapovednik je rekao: "Ne daj bože da se sa vama isto desi".
Svedok 856/95-4 navodi:
"... Pošto su nas na Ekonomskom fakultetu pretukli pripadnici HVO, odveli su nas u logor "Ćelovina" u Mostaru, gde nas je pregledao lekar dr Todor Pantić. Bili smo skoro svi mrtvi. Kovač Ranka su odveli iz zatvora i kasnije mu se gubi svaki trag...".
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Josip, moguće je Muselimović, advokat iz Mostara, saslušavao svedoke,
2. Martinović Berto,
3. Zlojo Mujo, pripadnik HVO,
4. Babić Ivica iz Rodoča,
5. Tojaga Zijo, ranije golman FK "Buna" u Buni,
6. "Bogo" iz Splita.
DOKAZ: 454/95-13 i 856/95-4.
II-109
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika
MESTO I VREME: Sarajevo, logor "Ramiz Sal čin" u bivšoj kasarni "Viktor Bubanj", jul 1992 - oktobar 1993. godine.
KRATAK OPIS: Zatvoreni Srbi su za vreme boravka u ovom logoru bili izloženi strahovitoj torturi. Svakodnevno su tučeni pendrecima, gaženi čizmama i udarani po svim delovima tela.
Svedok je, zbog veoma teških uslova života u ovom logoru, za pet meseci boravka oslabio sa 112 kg na 56 kg, kosa mu je otpala i bio je nepokretan tri meseca.
Prema saznanju svedoka, u ovom logoru su u ovom periodu ubijeni ili su umrli od batina ili od gladi sledeći zatvoreni Srbi:
1. Guslov (ili Guslav) Trivo, iz Sarajeva, umro neposredno po puštanju iz ovog logora, 1993. godine, od posledica povreda zadobijenih u logoru,
2. Drašković Novo iz Sarajeva,
3. Žerajić Božo, iz Nevesinja, koji je živeo u Sarajevu,
4. Marinković Radivoje, koji je od povreda preminuo u bolnici u koju su ga prebacili,
5. Matić Slobodan, poslovođa iz Sarajeva,
6. Micić, koji je 29. jula 1992. godine u ovaj logor doveden već pretučen i posle jednog sata je umro,
7. Mišić Milan,
8. Novaković Duško, iz Vogošće,
9. Odžaković Nedeljko, iz Velešića, sa stanom u Ul. Adama Buće,
10. Ponjarac Novica, iz Vasin Hana - Sarajevo, ubijen neposredno po puštanju iz ovog logora,
11. Radojčić Manojlo, iz sela Kisa kod Nevesinja, koji je živeo u Sarajevu,
12. Rajevac, major, koji je umro kada su mu uskratili lekove za srce koje je morao da uzima jer je bio srčani bolesnik,
13. Rakanović Uroš, iz Doglade kod Sarajeva, star oko 50 godina,
14. Tizić Vukašin,
15. Ćeranić Mato, iz Oblja kod Kalinovika, koga su pre smrti nosili u ćebetu na suđenje,
16. Čajević Zoran, star oko 32 godine, rodom iz Foče, koji je radio u Sarajevu, a koga je iz ćelije 12 izveo upravnik logora Mujić Ramiz, rodom iz Foče - po pretpostavci svedoka 604/95, ubijen je u znak odmazde za pogibiju Mujićevog zeta,
17. Čajević Ognjen, odveden iz ćelije 07.11.1992. i više se nije vratio,
18. Šipovac Novica, iz Nevesinja, koji je živeo u Sarajevu.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Bajramović Ismet, zvani "Ćelo", rođen 26.04.1966. godine u Sarajevu , upravnik logora,
2. Spajić Basim, upravnik logora,
3. Mujić Ramiz, policajac iz Foče, zamenik upravnika logora,
4. Dolan Himzo, bivši zastavnik JNA koji je nasledio Spajića na dužnosti upravnika,
5. Dautović Kemo iz Sarajeva, stražar, pre rata radio u fabrici "Zrak",
6. "Fuad", stražar, Šiptar,
7. Mošović, zvani "Struja", stražar,
8. Ćustović zvani "Špico", stražar,
9. "Ventila", stražar,
10. "Pukovnik".
DOKAZ: 434/95-2, 650/95, 438/95 i 604/95.
NAPOMENA: Dopuna prijave II-100.
II-110
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika
MESTO I VREME: Hrasnica, kod Sarajeva, logor u podrumu nezavršene stambene zgrade, 1992 - 1994. godine.
KRATAK OPIS: U ovom logoru u kome je bilo zatvoreno do stotinu Srba, zatvorenici su bili izloženi strahovitim torturama. Od posledica zadobijenih povreda, umrli su:
1. Šojić (ili Šolić) Maksim iz Borča, koji je živeo u Hrasnici i radio u "Famosu",
2. Ćosović Slobodan, rođen 1960. godine - svedok je njegov leš sa još tri leša iskopao radi razmene,
3. Vasović Vito iz Srbije, koji je radio u "Famosu" u Hrasnici,
4. Drašković iz Kalinovika, koji je podlegao batinanju od strane Gadžo Senada,
5. Stojanović, koji je takođe ubijen prilikom batinanja od strane Gadžo Senada,
6. NN, ubijen batinanjem od strane Gadžo Senada,
7. Kovačević Momčilo iz Gacka, poginuo za vreme kopanja rovova.
Svedok 872/95-7 navodi:
"...U proleće 1993. godine, Šolić Maksim, radnik "Famosa" je priveden u policiju u Hrasnici.
On je odveden u večernjim časovima, a sutradan je policija objavila da je u policiji umro od srčanog udara.
Od mog prijatelja koji je bio u zatvoru, saznao sam da su Šolića tukli i da je umro od zadobijenih povreda, a ne od srčanog udara...".
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Okerić Rasim, pre rata nastavnik, iz Gacka, upravnik logora,
2. Gadžo Senad iz Gacka, stražar,
3. Đuliman Džemo, zadužen za likvidaciju zatvorenika.
DOKAZ: 454/95-7, 454/95-2 i 434/95-4.
II-111
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika
MESTO I VREME: Hrasnica kod Sarajeva, logor u podrumu solitera ispod stanice muslimanske policije, 1992. godine.
KRATAK OPIS: U ovom logoru za Srbe su, od posledica povreda zadobijenih prilikom batinanja, umrli:
1. Milutinović Dostimir, koji je radio u "Famosu" u Hrasnici,
2. Milutinović Radomir, koji je radio u "Famosu" u Hrasnici,
3. Stefanović Gojko, koji je radio u "Famosu" u Hrasnici,
4. Stramputa Aleksa, koji je radio u "Famosu" u Hrasnici,
5. Guzina Radovan, penzioner, star oko 90 godina,
6. Govedarica Radoslav, iz Gacka, koji je radio u "Famosu" u Hrasnici.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Huso iz Crne Gore, upravnik logora,
2. Šabović Amir iz Hrasnice, starešina u policiji,
3. Agan Nezir, sa Ilidže, islednik,
4. Šutalo Pero iz Sarajeva,
5. Džemo iz Goražda, stražar,
6. Enver iz Crne Gore, stražar,
7. Zaim, stražar.
DOKAZ: 454/95-2.
II-112
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika
MESTO I VREME: Sarajevo, logor Sunce u naselju Dobrinja u komandi 5. motorizovane brigade tzv. Armije BiH, 18. juna 1992. godine izme đu 19.00 i 19.30 časova.
KRATAK OPIS: U jednoj prostoriji zatvora "Sunce" su se nalazila 33 zatvorena Srbina, kada je u tu prostoriju ušao Muharem Mezit čiji je brat Hilmo poginuo tih dana. On je pre rata u jednom saobraćajnom udesu usmrtio petoro ljudi u Nedžarićima i zbog toga je bio osuđen na višegodišnju kaznu zatvora. Međutim, već na početku rata je bio amnestiran i pristupio je snagama tzv. Armije BiH.
Muharem je počeo da puca po zatvorenicima. Međutim, pošto nije uspeo da usmrti svu 33, koliko ih je bilo u toj prostoriji, čuvari Mavrić Šefko i Dušica Nermin su preživelima pucali u glave da ne bi bilo svedoka.
Zatim su svi leševi spaljeni i zakopani u zajedničku jamu.
Muslimani su posle toga objavili da je Muharem Mezit ubijen snajperskim hicem, ali bi se iz ponašanja njegove majke dalo zaključiti da je on u životu.
Tom prilikom su, pored ostalih, ubijeni i:
1. Gašić Petar, od oca Antonija, rođen 24.07.1948. godine u Prnjavoru, i njegov sin,
2. Gašić Oliver, od oca Petra, rođen 20.09.1971. godine u Kovinu,
3. Pejović Momo, rođen 1950. godine u Sarajevu,
4. Sarić Nedeljko, koji je stanovao u Sarajevu u Ul. Franca Rozmana.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Mezit Muharem,
2. Dušica Nermin, stražar u logoru "Sunce", sada komandir Vojne policije,
3. Mavrić Šefko stražar u logoru "Sunce".
DOKAZ: 508/95 i 806/95-22.
II-113
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika
MESTO I VREME: Banovi ći, logor u zgradi Direkcije železničkog saobraćaja, sredinom 1992. godine.
KRATAK OPIS: Za vreme boravka u ovom logoru u Banovi ćima, muslimanski i hrvatski vojnici su veoma često, a naročito u noćnim časovima, izvodili uhapšene Srbe i tukli ih do besvesti.
Među onimakoji se su najviše mu čili u ovom logoru je bio i
Ćazić Drago, penzionisani milicionar iz Banovića,
koji je nakon puštanja iz zatvora podlegao od zadobijenih povreda.
Svedok 799/95-30 navodi:
"... Kada su me doveli u logor smešten u podrumu Direkcije železničkog saobraćaja, tu smo zatekli mog rođaka Ćazić Draga, koji je bio uhapšen 25. juna 1992. godine. Ležao je nepomičan. Košulja mu je bila krvava i poderana, a preko grudi mu je bio prebačen vlažan peškir. Kada me je video, progovorio je: FACE="Symbol">cVidi šta su dušmani od mene uradili FACE="Symbol">c . Bilo mu je hladno i drhtao je.
Oko 20.00 časova 20. juna je odnet iz logora svojoj kući, nepomičan, Ćazo Drago. Ujutru je pokušao da ustane, ali je pao pa su ga odveli u bolnicu na Gradini u Tuzli, gde je 5. jula 1992. godine umro od posledica prebijanja u logoru...".
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Kadrić Akif, načelnik SUP-a u Banovićima, koji je i lično učestvovao u tuči zatvorenih Srba,
2. Mrkonja Fikret, policajac iz Banovića,
3. Berbić Muradin, policajac iz Banovića,
4. Podžić, sin Omera, iz Banovića.
DOKAZ: 617/95-28 i 617/95-30 i 799/95-30.
II-114
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika
MESTO I VREME: Lukavac, logor u školskom centru, 27. juna 1992. godine.
KRATAK OPIS: U ovom logoru se nalazio i
Jović Nikola, star oko 60 godina, penzioner iz Puratića kod Lukavca,
koga su od svih zatvorenih Srba u ovom logoru najviše tukli.
Pripadnici Vojne policije su 27. juna 1992. godine upali u prostoriju u kojoj je, pored Jovića, bio zatvoren i saslušani svedok, govoreći: "Trebalo bi nešto zaklati". Tada su odveli Jović Nikolu i posle jednog sata ga vratili potpuno pretučenog i bez svesti.
U toku noći je umro, a ujutru su vojni policajci izneli njegov leš i, koliko svedok zna, on je zakopan na groblju u Lukavcu.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
Pripadnici Vojne policije u Lukavcu.
DOKAZ: 795/95-2
II-115
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika
MESTO I VREME: Selo Homolje kod Konjica, 19. aprila 1993. godine.
KRATAK OPIS: Posle borbi u Gornjem Selu izme đu muslimana i Hrvata, koji su u to vreme bili u neprijateljstvu, muslimanski vojnici su ušli u Donje Selo u kome je, pored većinskog srpskog stanovništva, bilo i hrvatskih kuća.
U Donjem selu su izdvojili sve muškarce - Srbe i Hrvate, ukupno njih oko 95 i poterali ih u selo Homolje. Tu su razdvojili Srbe od Hrvata.
Nakon toga su izdvojili sve muškarce koji su bili u logoru u Čelebiću. Zatim su one koji su bili u tom logoru i koji su pokazali potvrdu Međunarodnog Crvenog krsta ostavili u grupi a one koji tu potvrdu nisu imali, izdvojili su na stranu i javno streljali.
Tom prilikom su ubijeni sledeći Srbi:
1. Kuljanin Zoran, od oca Todora, iz Donjeg Sela,
2. Ristić Obren, iz Buturović Polja,
3. Golubović Neđo iz Konjica, i još jedan
4. NN Srbin.
Pošto je Kuljanin Zoran još bio živ, prišao mu je Almir Habibija pa ga je udario kundakom puške u slepoočnicu i tako mu smrskao glavu.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Ćibo Safet iz sela Piljana kod Konjica, komandant jedinica tzv. Armije BiH u Konjicu,
2. Habibija Almir iz Konjica, pripadnik tzv. Armije BiH.
DOKAZ: 318/95
II-116
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika
MESTO I VREME: Okolina Osijeka, po četkom jula 1995.
KRATAK OPIS: Kada su pripadnika Vojske Republike Srpske Krajine,
Popović Zdravka, od oca Milana, rođenog 1954. godine u Podravskoj Slatini, živeo u Boboti kod Vukovara,
4. jula 1995. godine zarobili pripadnici vojske Republike Hrvatske, koji su bili ilegalno ubačeni na srpsku teritoriju, odveli su ga na teritoriju Hrvatske, gde su ga usmrtili.
Njegova supruga je 9. jula prijavila njegov nestanak prdstavniku Međunarodnog Crvenog krsta u Dalju, sa molbom da preduzmu mere za njegov pronalazak.
Posle dve nedelje su je u Crvenom krstu obavestili da su dobili informaciju da se njen muž ne nalazi na teritoriji Hrvatske. Nakon mesec dana je dobila novo obaveštenje. Prema toj informaciji koju je Crveni krst dobio od hrvatskih vlasti, njen muž je u osječkoj bolnici podlegao ranama od vatrenog oružja koje su mu, prilikom hapšenja, naneli pripadnici Hrvatske vojske.
Popovićev leš je 24. avgusta 1995. godine predat Srbima. Kada je izvršena obdukcija leša, konstatovano je da na telu nema povreda od oštrih predmeta ili vatrenog oružja, ali da postoje povrede zadate tupom mehaničkom silom u predelu iznad lopatica i slabina.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Pripadnici vojske Republike Hrvatske.
DOKAZ: 724/95
II-117
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika
MESTO I VREME: Selo Banovi ći, kod Banovića, logor u Osnovnoj školi, oko 10. juna 1992. godine.
KRATAK OPIS: U logoru koji se nalazio u barakama za ugalj, pored Osnovne škole "Ivan Goran Kovačić" u selu Banovići, svedok se zatekao 6. juna 1992. godine kada su uhapšeni:
1. Ristić Dušan, star oko 32 godine, iz sela Lozna kod Banovića, direktor Studentskog servisa u Banovićima, i
2. Đurić, iz sela Lozna kod Banovića, koji je živeo u Banovićima.
Trećeg ili četvrtog dana po dovođenju u ovaj logor, došli su vojnici koji su se nalazili na ratištu na planini Vijenac. Oni su prozvali Ristića i Đurića i izveli ih ispred baraka gde su počeli da ih tuku.
Čula se njihova kuknjava i oni su, kako svedok navodi, puštali jezive krike. To je trajalo oko 20 minuta. Posle toga se više nisu čuli njihovi glasovi.
Svedok je kasnije saznao da su obojica te večeri ubijeni i da su odmah bili zakopani u rupi koja je iskopana pomoću rovo-kopača.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
Grupa muslimanskih vojnika, me đu kojima se nalazila jedna dobro razvijena devojka iz Živinaca.
DOKAZ: 799/95-31
II-118
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika
MESTO I VREME: Logor u selu Tetovo, u Osnovnoj školi "Hasan Kikić", kod Zenice, 16. juna 1992. godine.
KRATAK OPIS: Na dan 16. juna oko 06.30 časova, pripadnici Patriotske lige koju su činili muslimani i protivdiverzantske čete Teritorijalne odbrane, sastavljene od muslimana i Hrvata, izvršili su pretrese i hapšenja Srba u selu Bukovica.
Tom prilikom su uhapsili:
1. Božić Anđelka, rođenog 1940 godine,
sa dva sina i odveli ih u selo Tetovo, gde su u Osnovnoj školi "Hasan Kikić" počeli da ih tuku. Pri tom su se takmičili ko će više udaraca da im zada.
Tukli su ih palicama, električnim kablom i kundacima od pušaka.
Božić je umro oko 18.00 časova od zadobijenih povreda i preloma kičme. Leš je iz ove škole prevezen u Zenicu.
Jedan od njegovih sinova je tom prilikom zadobio prelom dva rebra obostrano, a drugi prelom pet rebara, prelom hrskavice grudnog koša i prelom cevanice leve noge.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Šarić Jasmin, pre rata aktivan kapetan JNA, iz Zenice,
2. Kovač Hasan iz Gradišta,
3. Kovač Kemal iz Gradišta,
4. Kovač Zijad iz Gradišta,
5. Kovač Mirsad iz Gradišta,
6. Kovač Muharem iz Gradišta,
7. Ković Omer iz Gradišta,
8. Gak Hazim iz Gradišta,
9. Gak Ćazim iz Gradišta.
DOKAZ: 799/95-13
II-119
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika
MESTO I VREME: Logor u Okru žnom zatvoru u Bihaću - Luke, druga polovina 1992. godine.
KRATAK OPIS: Zbog veoma surovog tretmana prema zatvorenim Srbima, u ovom logoru su od zadobijenih povreda umrla slede ća lica:
1. Radaković Jovo, rođen 1934. godine, koji je pre toga bio pretučen više puta. Od zadobijenih povreda nije mogao 15 dana ni da jede ni da pije, sve vreme ležeći u polusvesnom stanju u uglu ćelije. Nakon toga su ga prebacili u bolnicu u Bihaću, gde je i umro.
2. U zatvoru u Bihaću umro je i jedan mladić - Srbin, čiji se identitet utvrđuje.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Šantić Josip, Hrvat, načelnik bezbednosti u Bihaću, pre rata kapetan JNA,
2. Dedić, musliman, upravnik logora,
3. Remić Hamdo, star oko 30 godina, rukovodilac smene u zatvoru,
4. Mujić Fadil, stražar, pre rata trgovac koji se posebno iživljavao nad zatvorenicima.
DOKAZ: 759/95
II-120
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika
MESTO I VREME: Osijek, istra žni zatvor, krajem 1991. godine.
KRATAK OPIS: Iz zatvora u Podravskoj Slatini, doveden je u istražni zatvor u Osijeku
Ojkić Lazo, star oko 60 godina, iz Voćina.
On je, kao i svi zatvoreni Srbi, bio izložen tuči i maltretiranju. Njemu i D. S. su stavljali ud u usta i terali ih da "puše" i da na taj način seksualno zadovoljavaju pripadnike ZNG. Oni su ih takođe naterali da svakog jutra ližu jezikom pod. Posle toga bi prosipali ostatke hrane na pod i tukući ih, terali ih da tu hranu ližu sa poda.
Ojkić je jednog dana vraćen u zatvorsku sobu u kojoj je bio i saslušani svedok. Na sebi je od odeće imao samo ženski kombinezon. Bio je sav modar i skoro ga je bilo teško prepoznati.
Ubrzo je i umro.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Upravnik istražnog zatvora u Osijeku,
2. Kovačević Zlatko iz Osijeka, stražar.
DOKAZ: 619/95-3
II-121
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika
MESTO I VREME: Selo Stupari kod Kladnja, logor u školi, juni 1992. do marta 1993. godine.
KRATAK OPIS: Pripadnici tzv. Armije BiH su 9. juna 1992. godine napali selo Lupoglavo u Opštini Kladanj, gde su živele 44 srpske porodice. Uspeli su da uhvate 24 osobe koje su oterali u logor za Srbe u Stuparima, koji se nalazio u školskim zgradama. U tom logoru je bilo i po 100 zatvorenih Srba.
Zatvorenici u ovom logoru su bili podvrgnuti fizičkom zlostavljanju, tučama i maltretiranju. Pored ostalog, bili su primoravani da neprekidno gledaju u sunce, od čega je svedok padao u nesvest. Pojedinci su odvođeni u SUP Kladanj, odakle su vraćani isprebijani, tako da su bili nepokretni i po pet dana.
Od ovih tortura je umro:
Kucalović Vladimir iz Obrćevca, Opština Kladanj.
Uprava logora je njegovu smrt predstavila kao vešanje o kvaku vrata, što je potpuno nelogično, s obzirom na to da su mu pre toga obe ruke bile slomljene.
Svedoka su nagonili i da udara glavom o naslagana drva, od čega je imao ozlede i bolove glave.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Veizović Zijad, komandant logora, koji je pre rata bio vodnik u JNA,
2. Veizović Kahro, komandant Vojne policije.
DOKAZ: 293/94-10
II-122
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika
MESTO I VREME: Ljuba če kod Živinice, logor, sredinom 1993. godine.
KRATAK OPIS: Svi zatvoreni Srbi u ovom logoru su bili podvrgnuti strahovitim torturama. Tukli su ih kundacima, bezbol palicama, slomljenim nogama od stolova i gumenim palicama. Iz ovog logora su odvo đeni i u SUP Živinice, gde su ih ispitivali i takođe tukli.
Od ovih tortura je u junu 1993. godine umro
Ristić Mićo.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Vinko, po nacionalnosti Hrvat, pripadnik Vojne policije.
DOKAZ: 293/95-12
II-123
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika
MESTO I VREME: Selo u okolini Vrgorca u Hrvatskoj, logor u gara ži, 19. aprila 1992. godine.
KRATAK OPIS: Svedok 484/95 je sa još dva pripadnika JNA zarobljen na području Mostara. Nakon toga su sva trojica dovedena u jednu garažu kod Vrgorca, gde su zatekli oko još 35 zarobljenih vojnika Republike Srpske. Svi su bili pretučeni, a među njima je bio i :
Spremo Milan iz Kupresa,
koji je imao povrede zadobijene prilikom prebijanja u ovom logoru.
Narednog dana, pošto je Spremo ubijen, Bošković Željko je odveo svedoka i još dva zatvorena vojnika da na jednom brdu iskopaju raku u koju su zatim zakopali leš Spremo Milana.
Svedok 34/96 navodi:
"... Iz Eminovog Sela su nas na kamionu sprovodili u pravcu Imotskog. Kada smo došli do sela Vrgorac, tu su nas ponovo ispitivali. Toga dana bio je katolički Uskrs.
Tu su pozvali Spremo Milana iz Kupresa, pa su ga tukli nogama dok nije pred nama izdahnuo.
Posle godinu dana njegov leš je razmenjen, a dotle je bio sahranjen u Vrgorcu... ".
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Bošković Željko i drugi pripadnici HVO iz Vrgorca.
DOKAZ: 484/95 i 34/96.
II-124
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika
MESTO I VREME: Tuzla, Centralni zatvor, 1992-1993. godine.
KRATAK OPIS: Svedok 647/95, koji je u ovom zatvoru boravio od juna 1992. do jula 1993. godine, navodi:
"... Stražari su svakoga dana govorili da ćemo biti poubijani. Živeli smo u stalnom strahu za svoje živote. Ja sam lično video kada su iz drugih prostorija ovog zatvora iznosili mrtve Srbe. Video sam najmanje 10 tela mrtvih Srba, koji su podlegli povredama od udaraca. Srbe su, posebno u noćnim časovima, izvodili u druge prostorije i tamo ih tako nemilosrdno tukli da su se iz tih prostorija čuli krici i jauci.
U zatvoru se pričalo da su muslimanski vojnici dovodili zarobljene srpske borce u taj zatvor i da su oni u toku noći u najvećem broju slučajeva podlegali od zadobijenih povreda. Nakon toga su ih iz zatvora iznosili. Da li su ta tela koja sam ja video tela tih boraca, to ja ne znam, ali samo znam da sam video da su stražari iznosili mrtve ..."
Svedok 617/95-28, koji je bio u Centralnom zatvoru u Tuzli od jula 1992 do jula 1993. godine, svedoči:
"... Veoma često, a naročito u noćnim časovima, uhapšene Srbe su tukli do besvesti. U Centralnom zatvoru u Tuzli iznosili su uhapšene Srbe zavijene u ćebad iz prostorija u zatvoru. Ja sam video pet mrtvih Srba, koje su izneli, pošto su podlegli povredama zadobijenim od tuče.
Iz ćelija u kojima smo se mi nalazili, čuli su se krici i jauci, a mi smo, kada se vrata otvore, bili u prilici da vidimo kako čuvari iznose Srbe koji su podlegli povredama. Pričalo se da je jedna grupa zarobljenih srpskih boraca dovedena i da su svi preko noći podlegli povredama, te da su sutradan izneti. Ja sam video da su izneta samo petorica mrtvih. Da li su oni pripadali toj grupi ili ne, to ne bih mogao da kažem.
Teror nad Srbima je bio naročito težak sredinom 1992. godine ..."
Svedok 617/95-17 navodi:
"... muslimanski vojnici su 20. aprila 1992. godine doveli u zatvor u Tuzli 9 zarobljenih srpskih vojnika. Među njima su bile i dve žene. Čuo sam, a i video, da su te vojnike strahovito tukli - i to po čitavu noć. Tu su ponižavali i ove dve žene. Terali su ih da se skidaju nage, a potom su ih i udarali ..."
O svom boravku u Centralnom logoru u Tuzli svedok 679/95-20 navodi:
"... Svakog dana su nas izvodili na saslušanja i pri tome nas tukli, udarali su nas svim raspoloživim sredstvima: pesnicama, nogama na kojima su imali čizme, kundacima od oružja, palicama ...
Pošto je hrana bila izuzeno loša a tuče su bile stalne, ja sam strahovito izgubio na težini i od 100 kg, koliko sam imao kada su me uhvatili, spao na 50 kg koliko sam imao kada sam razmenjen.
U toku boravka u Centralnom zatvoru u Tuzli izvođen sam na kopanje rovova na Majevici. Prilikom svakog izvođenja su nas tukli. Rovove sam kopao prilikom trajanja borbenih dejstava. Tamo sam dva puta ranjen.
Za vreme boravka u zatvoru u Tuzli, veliki broj uhapšenih Srba je podlegao povredama. Čulo se svako veče kada su muslimanski vojnici ulazili u zatvorske ćelije i tukli uhapšene Srbe. Iz tih prostorija dopirali su krici i jauci, a posle tih tuča, umrle od posledica povreda su nosili kroz hodnik ...">
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Selimović Bajazit, zvani "Baja" iz Bratunca,
2. Mulalić Nedim, zvani "Crni" iz Srebrenice,
3. Lenđer Davor, iz Živinica,
4. Kanafa, pripadnik muslimanske vojske, rodom iz Papraće kod Šehovića, koji je pre rata radio u Saobraćajnom preduzeću u Tuzli,
5. Marković Toni, stražar,
6. "Debeli Hari", stražar.
DOKAZ: Dokumentacija Komiteta pod brojem 647/95, 617/95 i 679/95.
II-125
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika
MESTO I VREME: Rakitje kod Samobora, krajem septembra 1991. godine.
KRATAK OPIS: Bivša kasarna JNA u Rakitju bila je pretvorena u logor za zarobljene vojnike JNA.
Isečci iz novina na kojima je bio grb Srbije, koji su pronađeni u vojničkim knjižicama kod vojnika
Utržan Marka iz Kikinde i
Laketić Željka, poslužili su kao razlog da njih dvojicu posebno tuku.
Marka su počeli da tuku 15. septembra kada su ih doveli u ovaj logor. To su činili u podrumu gde bi ga vezivali licisama i tukli ga palicama, nogama i kundacima pušaka, preteći mu nožem i pištoljem da će ga ubiti.
Ostali zarobljeni vojnici su primetili da mu je, po povratku iz podruma, telo bilo u krvi, da mu je koža na leđima na više mesta popucala i da rane krvare.
Svakodnevno su ga izvodili u podrum na tuču. Kada su ga poslednji put vratili u sobu, bio je u tako lošem stanju da nije mogao da hoda, a celo telo mu je bilo u modricama i ranama.
Sutradan su, oko 12.00 časova, četiri pripadnika ZNG sa belim opasačima došli u sobu i odveli Marka na batinanje u podrum.
U podrumu je Marko ubijen iz pištolja.
Njegovo telo je razmenjeno i predato rodbini koja živi u okolini Kikinde.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
Zapovednik zatvora u Selskoj ulici bio je nizak, mršav, plave kose, kratkih brkova.
DOKAZ: 487/95, 480/95 i 727/95
NAPOMENA: Dopuna prijave II-011
II-126
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika
MESTO I VREME: Konjic, logor u sportskoj dvorani "Musala", 15. jula 1992. godine, oko 12.00 časova.
KRATAK OPIS: U delu Konjica koji se zove Musala, pored obale Neretve, nalazi se sportski objekat "Musala", koji se sastoji od velike hale za košarku i druge sportove sa terenom za igru i prostorom za publiku. Sama hala ima providan krov, tako da unutra ulazi dnevna svetlost. Na polovini krovne konstrukcije postoji metalna traverza.
Ovaj sportski objekat je u maju mesecu 1992. godine pretvoren u logor za Srbe iz Konjica i okolnih mesta.
Srbi su u početku bili u svlačionicama koje su služile kao ćelije, a u toku dana je svako od njih imao određeno mesto u sali na kome je morao da sedi. Prema procenama, ovde je sredinom 1992. godine bilo zatvoreno oko 280 Srba.
Kada su 15. jula 1992. godine muslimanski vojnici sa svojih položaja iz mesta Prevlja granatirali sportsku salu "Musala" u kojoj se nalazio logor za zatvorene Srbe, poginulo je 13, a ranjeno 8 zatvorenih Srba.
Stražari su tog dana oko podne naterali sve zatvorenike da zauzmu svoja mesta u dvorani. Nekima su promenili uobičajena mesta sedenja, a potom se povukli. Jedan od stražara se popeo na galeriju i držeći pištolj u ruci, što do tada nije bilo uobičajeno, naredio da niko ne sme da se pomeri sa svog mesta. Potom je uključio ventilaciju, što do tada nikada nije rađeno, i povukao se. Oko 12.15 časova je eksplodirala prva granata iznad dvorane. Uskoro zatim druga je probila krovnu konstrukciju, uletela u dvoranu, odbila se od metalne traverze i udarila u zid na suprotnoj strani i tu eksplodirala. Usled jake eksplozije je razrušen ceo zid koji se srušio na one koji su sedeli ispod njega, a komadi su se razleteli na sve strane. Od toga je poginulo ili je umrlo na putu do bolnice ili u bolnici 14 Srba.
U sportskoj sali su se odmah nakon eksplozije pojavile televizijske ekipe, novinari i njihove značajnije ličnosti, koje su okrivile Srbe da su namerno granatirali sportsku salu, dajući tome značajan publicitet.
Sve izneto, nameće zaključak da su sami muslimani granatirali ovaj sportski objekat, što potvrđuju i iskazi saslušanih svedoka koji su videli da su granate ispaljene sa muslimanskih položaja. U prilog tome govori i činjenica da nijedan stražar nije povređen, jer su se svi sklonili na sigurna mesta, što bi u drugim okolnostima bilo neverovatno.
Od dejstva granate u sportskoj dvorani "Musala" su poginuli:
1. Živak Novica, od oca Čeda, rođen 1960. godine,
2. Kuljanin N, čije ime nije utvrđeno,
3. Kuljanin Predrag, zvani "Mačak", od oca Neđa, rođen 1964. godine, umro na putu do bolnice,
4. Kuljanin Tihomir, zvani "Tico", od oca Janka, rođen 1965. godine,
5. Mirko, od oca Marka, rođen 1957. godine,
6. Ninković Radomir (ili Rade), od oca Marka, rođen 1944. godine,
7. Ninković Stevan, od oca Marka, rođen 1962. godine,
8. Ćećez Velimir, od oca Obrena, rođen 1952. godine, umro na putu do bolnice,
9. Ćećez Vlatko (ili Vlada), od oca Obrena, rođen 1952. godine, umro u bolnici u Jablanici,
10. Ćećez Dušan, od oca Pere, rođen 1953. godine, i njegov brat,
11. Ćećez Milan (ili Milorad), od oca Pere, rođen 1950. godine,
12. Ćećez Mirko, od oca Svetozara, rođen 1958. godine, umro u bolnici u Jablanici,
13. Ćećez Miroslav (Miro), od oca Radivoja, rođen 1969. godine, umro u bolnici u Jablanici,
14. Ćećez Pero, od oca Miloša, rođen 1963. godine, umro u bolnici u Jablanici.
Ubijeni su kasnije sahranjeni u Donjem Selu kod Konjica, s tim što su Ćećezi sahranjeni na livadi koja je vlasništvo Ćećez Svete, pošto muslimanske vlasti nisu dozvolile da budu sahranjeni na pravoslavnom groblju.
Od dejstva granate ranjena su, pored ostalih, sledeća lica:
1. Ćećez Savo,
2. Ćećez Momčilo,
3. Kuljanin Neđo,
4. Kuljanin Miroslav,
5. Kuljanin Željko,
6. Karlović Miroslav,
7. Mrkajić Željko,
8. Mrkajić Lazo.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Mucić Zdravko, zvani "Pavo" ili "Pavao" od oca Janka, rođen 1956. godine u Spiljanima, Opština Konjic, Hrvat, pre rata radio u preduzeću "Igman", upravnik logora,
2. Delić Hazim, od oca Ibra, rođen 1960. godine u Orahovcima, Opština Konjic, bio nastanjen u Orahovcima, radio u "ŠIP"-u, zamenik upravnika logora,
3. Hebibović (ili Halilović) Ismet, zvani "Broćeta", star oko 45 godina, iz Konjica, koji je bio komandant logora,
4. Barunčić Pero, komandir policije u Konjicu,
5. Perić Drago, predsednik HVO u Konjicu,
6. Zovko Zvonko, stožernik HVO u Konjicu,
7. Mušinović Miralem, zvani "Rasim" i "Rale", star oko 40 godina, pre rata radio kao vozač u Konjicu, šef tajne policije,
8. Duračić Miralem, čelnik "Zelenih beretki",
9. Pelić Šefik, zvani "Kiko",
10. Jelešković Edin, zvani "Edo" i "Muf" (ili "Mup"), star oko 40 godina, radio u preduzeću "Igman" u Konjicu, stražar u logoru,
11. Špago Enid, zvani "Kravar", od oca Hamdije, rođen 1965. godine u Konjicu, bio nastanjen u Konjicu, stražar u logoru,
12-13. Braća Juka (ili Uka), po nacionalnosti Šiptari.
DOKAZ: 454/95-17, 454/95-18, 496/95, 440/94-2 i 221/94-14.
NAPOMENA: Dopuna prijave II-034
II-127
KVALIFIKACIJA DELA: Namerno ubijanje uhapšenika - ratnih zarobljenika
MESTO I VREME: Grada čac, logor u Srednjoškolskom centru, početkom novembra 1992. godine.
KRATAK OPIS: Svedok je bio prisutan u logoru kada je Huski ć ubio
Blagojević Milana iz sela Avramovina kod Gradačca,
tako što ga je tukao nogama i rukama sve dok ovaj nije izdahnuo. Posle toga je naterao svedoka da iznese njegovo telo do obližnjeg plasta sena koje je potom zapalio i zapretio svedoku da će tako postupiti i sa njim.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
Huskić Roka, od oca Huseina, iz Gradačca.
DOKAZ: Zapisnik o saslušanju svedoka pod brojem 339/94-19.
III-101
KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima
MESTO I VREME: Čapljina 1991-1993. godina.
KRATAK OPIS: Pripadnici HVO, HOS-a, "Sokolova", "Gabeljaka" i Handžar divizije su svedoka, koji je živeo u Čapljini, hapsili i saslušavali ukupno 13 puta u periodu od 1991. do 1993. godine.
Stan mu je u istom periodu pretresan ukupno pet puta.
Sva hapšenja i pretresi su bili bez ikakvog rešenja.
Jedanput je uhapšen i odveden u zgradu Opštine u Čapljini gde je saslušavan. Tom prilikom ga je saslušavala policija HVO.
Šest puta je privođen u zgradu stare pošte u Čapljini, gde se nalazio HOS.
Bio je hapšen i odvođen u silos kod preduzeća "Neretva-trans" u Čapljini.
INDICIJE O IZVRŠIOCU:
1. Marić Marinko iz Grabovca, starešina HVO,
2. Pavlović Slavko, pripadnik HVO,
3. Zubac, pripadnik policije HVO u Čapljini,
4. Žilić Mile, pripadnik policije HVO u Čapljini,
5. Muminagić Mirsad, zvani "Tadija", šef policije HOS-a,
6. Hristić Miro, zvani "Caro" iz Ljubuškog, starešina policije HOS-a,
7. Krndelj Pero iz Gnjilišta, šef nacionalne bezbednosti u Čapljini.
DOKAZ: 454/95-14.
III-102
KVALIFIKACIJA DELA: Nehumano postupanje sa civilima
MESTO I VREME: Mostar, 13. juna 1992. godine.
KRATAK OPIS: Svedok, koji je po zanimanju elektri čar, star 57 godina, uhapšen je, kao civil, zajedno sa svojom suprugom u svom stanu.
Njih su uhapsili pripadnici HVO muslimani Zlojo Mujo i Fadil.
Tom prilikom su ih tukli rukama i nogama po čitavom telu, a Fadil je posebno tukao suprugu svedoka.
Nakon toga su ih poveli peške preko starog mosta na Neretvi i uz put ih tukli nogama. Zatim su ih vodili po Mostaru i zaustavljali ih gde god bi ugledali veću g